Στον ρεμβασμό του Αυγούστου

Ο άλλοτε πολυπόθητος μήνας του χρόνου φτάνει στο μεταίχμιο του. Ένας Αύγουστος οικεία αποπνικτικός. Καλός μήνας αλλά σε βάζει και σε περίεργες σκέψεις, αφού «κι από Αύγουστο χειμώνα».

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι εδώ. Το Πάσχα του καλοκαιριού θέτει το όριο. Οι καμπάνες θα σημάνουν το τέλος του καλοκαιρινού ονείρου στο κύμα;

Η «έξοδος» κορυφώνεται και λίγο πριν σφυρίξει το πλοίο της αναχώρησης τα πάντα είναι υπ’ ατμόν. Οι θερμοκρασίες στα ύψη οδηγούν τις αντοχές στο ζενίθ. Ο πιο ζεστός μήνας του χρόνου κρύβει μέσα του νάρκες αφασίας για τους εργαζόμενους. Τα μεσημέρια στην πόλη, καυτά. Βλέμματα κόκκινα, γεμάτα απόγνωση και θυμό. Τρέξιμο, ιδρώτας, άγχος. Μια σκέψη αρκεί να ηρεμήσει τα πνεύματα. Μια λέξη. Διακοπές. Ουρές αυτοκινήτων βιάζονται να αποδράσουν. Μαρσάρουν, γκαζώνουν, τρέχουν να προλάβουν, να φύγουν, να ξεφύγουν.  Κανείς δε θέλει να μένει πίσω.

Βάτος καιόμενη η εθνική. Μια νύχτα δρόμος στους αυγουστιάτικους ιστούς και στους ανέμους. Καλοκαίρι καιρός… άχαρη ζωή της πόλης, πολύ-πολύχρωμη ζωή των νησιών και των χωριών… Στην ουτοπία του καλοκαιριού όμως όλοι χωράμε και όλοι μπορούμε να συνυπάρξουμε.

Τον μήνα αυτό υψώνονται οι οποιοσδήποτε προσδοκίες μας για το θέρος… Η εποχή το καλοκαιριού φαντάζει πάντα πολλά υποσχόμενη,  κι ας μη γνωρίζουμε τι μπορούμε να περιμένουμε…

Οι σκέψεις παραμένουν στάσιμες περιμένοντας να δροσίσει.

Τι θέλει αλήθεια αυτό το καλοκαίρι από εμάς;

Κομοτηνή: πάμε σαν άλλοτε…

Αποχωρισμοί και Εορτασμοί. Μνήμη και Νοσταλγία. 

Το κρυπτογράφημα μιας πόλης.

Για την Κομοτηνή των φοιτητικών μας χρόνων…

Ξημερώνει η τελευταία νύχτα του Ιούνη. Τελευταίο σαββατοκύριακο του μήνα και γίνεται το έλα να δεις. Ατελείωτο πηγαινέλα στους δρόμους. Τι έχουν έρθει όλοι αυτοί οι άνθρωποι να κάνουν εδώ; Τι ψάχνουν να βρουν; Πως αλλάζει ο αέρας της πόλης;

Η Κομοτηνή τις τελευταίες μέρες «διώχνει» και τους τελευταίους φοιτητές της… Από τη μία οι ορκωμοσίες και από την άλλη τα reunion. Εορτασμοί και χαρές. Καλωσορίσματα και αποχωρισμοί.  Ανάμεικτα συναισθήματα παντού.  Βαλίτσες πάνε και έρχονται. Μετακομίσεις. Μεταφορικές. Κούτες αμπαλαρισμένες. Προσοχή εύθραυστον! Οι αγκαλιές ανοίγουν και κλείνουν σφιχτά και τα πρώτα δάκρυα κυλούν… Τα «κλικ» προσπαθούν να αποτυπώσουν τη στιγμή και να παγώσουν λίγο τον χρόνο…

Το ρολόι της Κομοτηνής γύρισε για λίγο πίσω,  στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης. Με αφορμή την συμπλήρωση σαράντα χρόνων από την εγγραφή των πρώτων φοιτητών ,η Κομοτηνή έγινε για μια ακόμη φορά σταθμός και υποδέχτηκε εκείνους που επέστρεψαν για λίγο πίσω στα αμφιθέατρα του Δ.Π.Θ. Ο χρόνος γύρισε στο 1974. Το σκηνικό της πόλης στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης –μετά τη δύσκολη επταετία-με την ίδρυση της νομικής αλλάζει. Οι πρώτοι φοιτητές καταφτάνουν και η παρουσία τους προκαλεί αναστάτωση στην πόλη. Προσφέρουν ζωντάνια και παλμό στην πόλη και κάνουν αισθητή την παρουσία τους παντού: το πρώτο φοιτητικό κίνημα, οι πρώτες διαδηλώσεις και πορείες με πανό και πλακάτ.

Το σχόλασμα του Ιούνη

"Μη σε γελάσει ο βάτραχος και το χελιδονάκι, αν δε λαλήσει ο τζίτζικας, δεν είν' καλοκαιράκι" . Προσμένοντας λοιπόν το τραγούδι του τζίτζικα, απολαμβάνουμε τις πρώτες μέρες του καλοκαιριού με τη χαρά μικρού παιδιού που τέλειωσε το σχολείο. 

Ιούνης, ο μήνας που το σχολικό κουδούνι σιγεί και σηματοδοτεί τα καλοκαιρινά ραντεβού σε πόλεις και χωριά, ανοιχτές θάλασσες και ψηλά βουνά.

Ιούνης Θεριστής και Κερασάρης. Ο μήνας των κερασιών που δυστυχώς φέτος μας τα σάπισαν οι βροχές…  Λόγω των συνεχών βροχοπτώσεων των τελευταίων σχεδόν δύο μηνών χιλιάδες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης στη Ροδόπη έγιναν λίμνες. Τα νερά της βροχής κάλυψαν και τα όνειρα των παραγωγών της περιοχής για καλύτερες μέρες…

Την τελευταία ωστόσο εβδομάδα –με εξαίρεση την ισχυρή νεροποντή το βράδυ της Κυριακής, ο καιρός άρχισε να μας κάνει τη χάρη και να θυμίζει καλοκαίρι…

Ήταν το πρώτο θερμό σαββατοκύριακο του Ιούνη αυτό που μας πέρασε και οι παραλίες του Φαναρίου και της Αρωγής έζησαν «στιγμές δόξας». Αθρόα ήταν και η έλευση βούλγαρων τουριστών καθώς η κίνηση στον μεθοριακό σταθμό της Μακάζα ήταν ιδιαίτερα αυξημένη το τριήμερο που μας πέρασε.

Πλησιάζει το θερινό ηλιοστάσιο κι «ο ήλιος τρέμει, γυρίζει σαν τροχός».

Μάης ανατροπέας ή τα μαγικά μυ του Μάη που γεννούν τα μη

Τον μήνα αυτόν τον σημάδεψαν ένα μπαράζ τηλεοπτικής προπαγάνδας, τρομοκρατίας και παροχολογίας, δημοσκοπήσεις και exit polls και διακαναλικές. Για άλλη μια φορά στις τηλεοπτικές οθόνες μας κυρίαρχη κουβέντα ήταν για το «ποιος νίκησε», «ποιος έχασε» και αν θα πάμε σε εθνικές εκλογές! Κι αφού μάθαμε (;) το διακύβευμα των εκλογών και λάβαμε (;) το μήνυμα της κάλπης, ο λαός των «πατρικίων» από τη Δευτέρα επέστρεψε στη σταθερότητα του και εμείς οι πληβείοι στην αστάθειά μας…

Στην εκπνοή του Μάη, με εκλογές και σεισμούς στο προσκήνιο. Ένα γεγονός μερικών δευτερολέπτων μας πέταξε απ’ τα σπίτια μας όλους σαν τα μυρμήγκια. Σ' όλη την Ελλάδα και τη γείτονα Τουρκία…  Ένας σεισμός που για άλλη μια φορά μας έκανε να αναρωτηθούμε για το τι είναι ο άνθρωπος μπροστά στο δέος του μεγαλείου της φύσης;  Ο άνθρωπος … «έρμαιο ενός φταρνίσματος της φύσης»,  όπως εύστοχα είπε και ο φίλος Παναγιώτης.

Στην εκπνοή του Μάη, του πρώτου μήνα του χρόνου χωρίς ρω… Από τον Σεπτέμβρη, όλο το φθινόπωρο, όλο τον χειμώνα και την άνοιξη, ως τον Απρίλιο, οι μήνες έχουν τον γαργαρισμό, την επομβρία του ρω.  Μάη μήνα χωρίς ρω αλλά με τα ελεγειακά μυ του Μάη της Ρωμιοσύνης. Ο μήνας με τα μάγια… τα μαγικά μυ που γεννούν τα μη… σε μια εποχή και σε ένα μήνα μαγικό όπου όλοι μισεύουν, αποδημούν και ταξιδεύουν.

Η πολιτική πασαρέλα της Θράκης και οι θετικοί κανόνες συμπεριφοράς

Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη φόρεσαν τα καλά τους και γιόρτασαν αμφότερες τα «Ελευθέρια». Αύξηση σημείωσε τον τελευταίο μήνα ο πολιτικός τουρισμός στη Θράκη ενώ μετά το κλείσιμο των καλπών και την έλευση του καλοκαιριού οι τοπικοί παράγοντες ποντάρουν πολλά στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής που θα επιφέρει η «κάθοδος των Βουλγάρων».

Μετά από μια μακρά και παρατεταμένη χειμερία νάρκη, ενισχύθηκε ενόψει εκλογών ο πολιτικός τουρισμός στη Θράκη, καθώς μας θυμήθηκε και ο κάθε πικραμένος!  Η περιοχή μας έγινε μια απέραντη και ατελείωτη περαντζάδα επισκεπτόμενων πλην όμως μη σκεπτόμενων, υποψηφίων.  Πλήθος επισκέψεων, εκδηλώσεων, συνεντεύξεων τύπου με φτηνά επικοινωνιακά τρικ εντυπωσιασμού για τα ψηφαλάκια.  Πολλά πρωτοκλασάτα πολιτικά πρόσωπα τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά και γνωστοί τηλεαστέρες επισκέφτηκαν την πόλη μας. Κάποιοι ήταν και απόλυτα ειλικρινείς και δε δίστασαν να ομολογήσουν με ενθουσιασμό ότι μας επισκέφτηκαν και στις προηγούμενες εκλογές! Άλλοι πάλι που πρεσβεύουν έναν εναλλακτικό ευρωπαϊκό αέρα αποδείχτηκαν τζαμπατζήδες καθώς εθεάθησαν να εγκαταλείπουν τα καφέ χωρίς να βάζουν το χέρι στην τσέπη αφού προηγουμένως ήπιαν το εσπρεσάκι τους στην υγεία των κορόιδων!

Σε κάθε προεκλογική περίοδο θυμούνται την περιοχή μας και βγάζουν από το σακούλι μεγαλόσχημες εκφράσεις τύπου «η Θράκη έχει δυνατότητες» και «η Θράκη αντιμετωπίστηκε σαν πρόβλημα, ενώ είναι μια μεγάλη ευκαιρία», σε συνδυασμό με βαρύγδουπους  χαρακτηρισμούς «εσχατιά της Ελλάδος», «προμαχώνας ελληνισμού», «ευαίσθητη περιοχή», «σταυροδρόμι των Βαλκανίων», «γεωστρατηγικός κόμβος» και «υπόδειγμα ανάπτυξης και ευκαιριών».

Η εξωτική εικόνα της Θράκης και η παντογνωστική πραγματικότητα της πολιτικής και των ΜΜΕ

Νωθρές, ασθενικές και σκάρτες οι πρώτες μαγιάτικες μέρες του μήνα, με ξαφνικές ραγδαίες βροχές που θεωρούνταν αυτόν το μήνα ως κακός οιωνός από τον θυμόσοφο λαό μας, εξ’ ού και η παροιμία: «στο κακορίζικο χωριό, το Μάη ρίχνει το νερό». Μέρες ασθενικές που δημιουργούν μια θολούρα στο μυαλό και νιώθεις διαρκώς σε αποδιοργάνωση. Θες η άνοιξη που δεν θέλει να έρθει και κρύβεται πίσω από έναν ήλιο που όσο λαμπερός κι αν δείχνει έχει εκείνη τη ολοφάνερα παροδική λάμψη, που χάνεται ξαφνικά μέσα στη γκρίζα συννεφιά. Θες η πολιτική ψύχρα της σκάρτης προεκλογικής περιόδου που σε μαχαιρώνει νιώθοντας ότι ο χειμώνας δεν έφυγε και παραμονεύει ανά πάσα στιγμή να τρυπώσει και πάλι στη ζωή μας. Θες η ακατάσχετη βαβούρα που σε κάθε προεκλογική περίοδο παραμονεύει σαν βόμβα έτοιμη να σκάσει και να θρυμματίσει τα πάντα γύρω της…

Για ακόμη μια φορά το όνομα της Θράκης το είδαμε να φιγουράρει σε άρθρα, σχόλια ρεπορτάζ, αναφορές ανταποκριτών, «έγκριτων» σχολιαστών που επιδόθηκαν σε μια πλειοδοσία ακατάσχετης τηλεοπτικής εθνικοφροσύνης. Την ώρα που υποχώρησε (;) η απόσυρση της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλεϊμαν και η συνακόλουθη εθνική υστερία την οποία εμπορεύθηκαν τα  ΜΜΕ , για ακόμη μια φορά αποτυπώθηκε η παντελής άγνοια τους για τη δομή της κοινωνίας, τα προβλήματα και τις προοπτικές της περιοχής. Η Θράκη δυστυχώς πέφτει πολύ μακριά για το αθηνοκράτος και τα κυρίαρχα ΜΜΕ της απέδειξαν περίτρανα πως αδιαφορούν κατ’ ουσίαν για την «ευαίσθητη» περιοχή, και ό,τι απ’ αυτή παρουσιάζουν είναι στο πλαίσιο του «γαργαλιστικού» εθνικισμού, που είναι καθ’ όλα ευπώλητο προϊόν.

Η αυτοπαρατήρηση του Πάσχα

Η μονομαχία της άνοιξης με το χειμώνα μοιάζει να κρίθηκε. Ο δεύτερος φαίνεται να μην παραδίδει εύκολα τα όπλα του κρατώντας για λίγο ακόμη κάποια τελευταία οχυρά ψηλά, πάνω στις απάτητες χιονισμένες κορφές της Ροδόπης και του Karlik.

Παρακάτω όμως η άνοιξη επιτίθεται με τις ανθισμένες ίριδες της. Έξω η φύση πάλλεται. Άνοιξη μυροβόλος. Τα άνθη των πεύκων αυτήν την εποχή βγάζουν άφθονη κίτρινη γύρη που την σκορπούν. Οι αυλές, τα μπαλκόνια και οι δρόμοι της πόλης είναι γεμάτοι από αυτήν την κίτρινη σκόνη. Πέραν της σκόνης η ατμόσφαιρα της πόλης έχει κάτι περίεργο αυτές τις μέρες: νεφελώδης, πνιγηρή, με ασθενικό ψιλόβροχο να διαδέχεται το αναζωογονητικά θερμό φως του ανοιξιάτικου ήλιου που χαρίζει αναρωτήσεις που μοιάζουν με αναπνοή.

Στην Ελλάδα του ανατέλλοντος πρωτογενούς πλεονάσματος φαίνεται πως ξαναγεννιέται η ελπίδα! Δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την τρελή χαρά του κόσμου που ξεχύθηκε στους δρόμους μετά την είδηση ότι η χώρα μας βγήκε στις αγορές! «Θα μοίρασαν το κοινωνικό μέρισμα και θα βγήκε ο κόσμος για ψώνια»  σχολίασε μια φίλη σε μια απογευματινή βόλτα που κάναμε στη μελαγχολική μας πόλη. «Μπα! Βγήκαν να πανηγυρίσουν την επιτυχία της προσφυγής στις αγορές για δανεισμό! Ούτε το ευρωπαϊκό να είχαμε πάρει!» αντέτεινα εγώ. Συνηθισμένη εικόνα για μια χώρα με πολίτες δυο ταχυτήτων, τους μισούς να «ψοφούν» για ατέρμονη ενατένιση και τους άλλους μισούς να ψοφούν κατά κυριολεξία βυθιζόμενοι στο βούρκο της λιτότητας και της ανέχειας.

Τι είναι η πατρίδα μας;

Κομμάτια μιας επετείου…

Αιώνιο το ερώτημα: Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι; Μην είναι τα ψηλά βουνά; Μην είναι οι ήρωες; Μην είναι η θάλασσα; Μην είναι η γλώσσα; Μην είναι η φιλοξενία;

Και σήμερα; Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι τα spreads, το ΔΝΤ, τα δανεικά, η διαφθορά, τα μαύρα ταμεία, το βρώμικο χρήμα, οι μίζες;

Η 25^η Μαρτίου εορτάζεται ως διπλή γιορτή, θρησκευτική και εθνική, συνοψίζοντας κατά μερικούς την ελληνορθόδοξη ενότητα (sic).

Τι μας θυμίζει αυτή την επέτειο εκτός από μερικές σελίδες στα σχολικά βιβλία και μερικές σημαίες-καμιά φορά ανάποδα βαλμένες- σε κάποια μπαλκόνια;

Τι είναι η πατρίδα μας;     

Σημαιούλες, κοσμοσυρροή, μπαλόνια, οικογένειες, παιδάκια, χειροκροτήματα, επευφημίες κι ομοψυχία.

Η παρέλαση αρχίζει για την εθνική μας παλιγγενεσία με το σχετικό εθνικό ρίγος. Διατηρείται πάντα το ρητορικό σχήμα, το θέαμα, η ανάγκη επίδειξης των δυνατοτήτων του έθνους, η υπερηφάνεια των συγγενών… Τα βασικά τελετουργικά δεν αλλάζουν. Η μαθητιώσα της εποχής καμαρωτή καμαρωτή! Άψογοι σχηματισμοί, συγχρονισμένο βήμα. Κορμιά σε παράταξη, με κοιλιά μέσα –καμιά φορά κι έξω-, κεφάλι ψηλά, ώμους κάτω. Χιλιάδες σημαιάκια ανεμίζουν, σχολικές και στρατιωτικές μπάντες παίζουν παιάνες. Άναρθρες κραυγές: «Ζήτω η 25^η Μαρτίου. Ζήτωωωωω!!!».

Οι σκιές του Μάρτη

Έξω τις τελευταίες μέρες ο ήλιος λάμπει, σε προκαλεί να βγεις έξω…

Εγώ σε φάση «όχι πολλά», αλλά, παρόλα αυτά, η άσπρη άδεια σελίδα στην οθόνη δε δείχνει έλεος. Κεφάλια κάτω γράφοντας «Ιστορίες απ’ έξω»… Ένα παράθυρο για τη ζωή στην πόλη και τον κόσμο… Τι αξίζει να μείνει και τι πρέπει να πεταχτεί, καθώς από δίπλα παρελαύνει μια εποχή φαιδρή, κατά γενική ομολογία, ανιαρή και καθόλου φιλική σε λήμματα όπως συλλογικότητα, μοναδικότητα, αξιοπρέπεια.

Αν και οι νέοι ήρωες είναι πάντα εδώ. Απλά, περιμένουν την ευκαιρία τους, για να εκτροχιαστούν από το μικροσύμπαν στο υπέροχο μεγάλο άπειρο.  Μου αρέσει να βάζω διαλόγους και ιστορίες πάνω απ’ τα κεφάλια των περαστικών. Σαν τα συννεφάκια που εντός τους τρέχει το storyboard στα κόμικς.

Πάνω από το κεφάλι μου, στο δικό μου συννεφάκι, γράφει: «Τι διάβολο γίνεται εδώ; Πώς μπερδεύονται και ανακατεύονται τα πάντα σ’ αυτήν την πόλη; Τι ψάχνουν όλοι αυτοί;».

Όλοι θέλουν κάτι και αγωνίζονται, για να το καταφέρουν.

Στην Κομοτηνή όλα είναι ρευστά. Φύσηξε εαρινό αεράκι, που θέλει να κλείσει αυτό τον ασκό του Αιόλου και μαζί να κλείσει και λογαριασμούς που πονάνε.

Οι άνθρωποι μοιάζουν με μυστικούς κήπους που αίφνης ανθίζουν εντός τους.

Ανθισμένες αμυγδαλιές και πρησμένες αμυγδαλές

Έχει πραγματικά κάτι το … αλλοπρόσαλλο ο Φλεβάρης, που σε έναν βαθμό του το κληροδότησε ο Γενάρης. Ρευστότητα, μια περίεργη ατμόσφαιρα -κάτι να… κουφοβράζει που δεν ξέρεις τι θα βγάλει- και μια συνεχή ανησυχία…

Άνοιξε το Τριώδιο και κλείνει κιόλας πριν καλά-καλά το πάρουμε είδηση! Πιθανότατα, η επίθεση της καλοκαιρίας μας πήρε τα μυαλά και όχι μόνο! Οι ειδήσεις ανά τον κόσμο βρίθουν από καταιγιστικά γεγονότα. Το ένα κράτος μετά το άλλο μπαίνει σε τέτοιον κυκεώνα ακόμη και στην ευημερούσα (sic) Ευρώπη. Ο βίαιος 20ος αιώνας εισβάλει στον 21ο , αλλά και η βία στις ανθρώπινες υπάρξεις που διαιωνίζεται μετατρέποντας την ιστορία σε φριχτή φάρσα...Τις τελευταίες εβδομάδες η Oυκρανία βρίσκεται σε αναβρασμό καθώς τεντώνεται ανάμεσα στις δύο ηγεμονίες με το κόστος τελικά να το πληρώνει ο λαός της καθώς ελπίζει στο «ξεθωριασμένο» δυτικό όνειρο.

Στην Ελλαδίτσα-μπανανία, ο κλοιός σφίγγει γύρω από τις μικρές καθημερινές μας ιστορίες όπου τα πάντα έχουν καταντήσει ένα σικέ παιχνίδι… Με τον κυρίαρχο λαό να καταναλώνει καθημερινά φαστ-φουντ δελτία ειδήσεων από καινούργια σκάνδαλα-σερπαντίνες (πάντα σε καρναβαλικούς ρυθμούς) που σκάνε συνεχώς αλλά και τάλεντσοου-τηλεπαγίδες που δυστυχώς συνεχίζουν να τρέφουν τα όνειρα των νέων για δόξα και χρήμα (;)  Στον αντίποδα σοκαριστικά είναι τα συμπεράσματα έκθεσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τους νέους στην Ελλάδα, η οποία διαπιστώνει πλήρη απουσία ολοκληρωμένης πολιτικής για αυτούς.

Ο Φλεβάρης καλπάζει προς το τέλος του και κούτσα κούτσα κλείνει και ο δεύτερος μήνας της ένδοξης ελληνικής προεδρίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης ενώ παρελθόν αποτελούν και οι Αγώνες της 22ης Χειμερινής Ολυμπιάδας στο Σότσι της Ρωσίας.

Αλκυονίδες αμίλητες

Αποδιώχνοντας το εορταστικό κλίμα στην Κομοτηνή βγάζοντας και τα τελευταία χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια, τις μεθεόρτιες ημέρες ένα πέπλο ομίχλης σκέπασε την πόλη. Καθαρή ομίχλη! Απ' αυτή που εμπνέει τους ποιητές… Η ορατότητα περιορισμένη και η υγρασία τσακίζει κόκαλα! Πέπλο ομίχλης όπως αυτό που σκεπάζει τις μέρες και τις νύχτες που διανύει η χώρα βαδίζοντας στις πρώτες μέρες του εθνοσωτήριου έτους 2014 (μετά μνημονίων βεβαίως).

Ενώ οι μίζες υπερίπτανται των κεφαλών μας, η χρονιά ξεκίνησε με τρομολαγνεία και απαγόρευση διαδηλώσεων. Να δεις τι σου 'χω για μετά σαν να λέμε... Κι έτσι οι ειδήσεις-αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη… Η υπόθεση των ημερών, τα επισφαλή δάνεια σε μεγαλόσχημους από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, που συνιστά μείζον τραπεζικό σκάνδαλο με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις…

Με την «Χρυσαυγιάδα» καλά να κρατεί (στις φυλακές οδηγήθηκαν άλλοι τρεις βουλευτές της), ένα νέο έπος έκανε την εμφάνιση του με την έλευση της νέας χρονιάς, αυτό της «Τατσοπουλιάδας». Έπειτα από τα καμώματα του βουλευτή-καρνάβαλου ή αλλιώς «παπά-σούρα», είχαμε και τα τερτίπια ενός άλλου «συντρόφου» του από τον ΣΥΡΙΖΑ , «ταλαντούχου» συγγραφέα που  κρατάει την Έδρα και τη “μισή Αθήνα” και πλέον ελεύθερος και ανέμελος μπορεί να βάλει μπρος και για το υπόλοιπο μισό του γυναικείου πληθυσμού της πρωτεύουσας…

Φτάνει όμως με τους κάθε λογής Διαμαντόπουλους, Τσατσόπουλος, Λιάπηδες και πλείστους άλλους… Χορτάσαμε από κάθε λογής υποκείμενα που παρουσιάζονται ως οι σωτήρες της Ελλάδας ενώ αντίθετα την ευνουχίζουν κάθε ώρα, κάθε μέρα. Τέρμα με τους γελωτοποιούς και τους λακέδες. Φτάνει με τον άτολμο αριστερό μικρομεγαλισμό, το βαρύθυμο κέντρο και τον θολοδεξιό λαϊκισμό.

Τα μπερεκέτια της χρονιάς

Το 2014 περπατά ήδη κι εμείς συνεχίζουμε να σκοτώνουμε τους χρόνους πριν προλάβουν να γεράσουν

Σύννεφα. Καταχνιά –υγρή κι ασπριδερή σαν σε ταινία θρίλερ. Φιγούρες μακρουλές και άυλες. Σκέψεις θολές. Καράβια οι μνήμες που μας ταξιδεύουν. Γλυκό λιμάνι το χτες. Γνωστός κατάπλους. Καθήκοντα τελειωμένα;  Το μπροστά τρομάζει. Μέλλον γεμάτο από αστέρια που δείχνουν το δρόμο προς τον άνθρωπο και τη ψυχή του, φάρο στον αχανή χρόνο που μετρά έτη και έτη σε καιρούς και κόσμους χαλεπούς…

Μετά από τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες πορείας, άλλη μια χρονιά φεύγει μέσα σε μαύρα σύννεφα αιθαλομίχλης και αποπνιχτικές αναθυμιάσεις σκανδάλων. Κι ενώ τα καρκινογόνα σωματίδια συνεχίζονται να αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια μας, προχωράμε στη νέα χρονιά πάνω στην καθημερινή ιστοριογραφία της ονειροπόλησης.  Μάθαμε να πορευόμαστε χωρίς εισαγόμενους «Μεσσίες» και εγχώριους μιζαδόρους μεγαλοκαρχαρίες. Κόντρα στους καιρούς που επιμένουν να μας μπολιάζουν με το μικρόβιο της ευκολίας…

Το 2014 περπατά ήδη… Μανία με τους αριθμούς τις πρώτες μέρες κάθε νέου έτους. Ίσως γιατί τότε είναι που κάνουμε τον μεγάλο απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, τον προγραμματισμό, τα όνειρα και τους στόχους για την καινούργια που έρχεται. Η αλλαγή στους αριθμούς δε σηματοδοτεί από μόνη της «αλλαγή πλεύσης», δε δημιουργεί προϋποθέσεις, δεν «φτιάχνει» προοπτικές… Το χθες, είτε το επιθυμούμε είτε όχι, είναι πάντα εδώ.  Κάνει «σκαλοπατάκι» για να κοιτάξουμε προς το αύριο.

Τέλος και αρχή. Κάθε στιγμή είμαστε σε τέλος και σε αρχή, αλλά κάποια στιγμές τις έχουμε κάνει σημαδιακές, όρια που χαρτογραφούν την αόρατη ήπειρο του χρόνου.

Το 2014 ξεκινά, το 2013 μένει πίσω μας. Κι εμείς συνεχίζουμε να σκοτώνουμε τους χρόνους πριν προλάβουν να γεράσουν-πρέπει να είναι μάλλον η εκδίκησή μας επειδή μας γερνάνε αυτοί!  Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση! Άλλωστε, πως γίνεται να αποκαλούμε τον χρόνο γέρο και να τραγουδάμε «γέρε χρόνε φύγε τώρα», που έγινε μόλις ενός έτους,  ένα μωρό στα σπάργανα;

Το αληθινό σύμπαν μοιάζει με μια ερώτηση που συμπίπτει με την ίδια της την απάντηση. Το αληθινό σύμπαν είναι αυτό που εσύ κι ο ποιητής ονειρευόσαστε μαζί στην ανεμόσκαλα του Τώρα ( Ποτέ του Πριν ή του Μετά). Ο σωστός χρόνος ίσως τελικά είναι αυτός που εμείς θα ορίσουμε και είναι πάντα το τώρα.

Δεκέμβρης αδέσποτος

Ο Δεκέμβρης της απολογίας μοιάζει αδέσποτος… Ψάχνοντας να βρούμε καινούργια συνθήματα… Ψάχνοντας να βγούμε στο φως από το τούνελ που θα μας αποδεσμεύσει από την πνευματική φθορά των κυττάρων.

Η τελευταία εβδομάδα του Νοέμβρη μου επεφύλασσε μια διαφορετική εφεδρεία από εκείνη, την εργασιακή, των Μνημονίων. Η δική μου ήταν στρατιωτική καθώς κλήθηκα να ξαναντυθώ στα χακί ως έφεδρος ή επίστρατος (sic) όπως συνηθίζεται να λέγεται παρόλο που είναι αδόκιμος όρος. Μια εβδομάδα επανεκπαίδευσης στον στρατό για τους τύπους. Μια μιζέρια με ημερομηνία λήξης, όπως έλεγε και μια παλιοσειρά. Κάποιοι έδειχναν να το διασκεδάζουν. Μου θύμιζαν όλους εκείνους που παρά τα όσα περνάμε τα τελευταία χρόνια σα χώρα κάποιοι θα συνεχίζουν του νταλκά τους τον χαβά! Ένα ακόμη θέατρο του παραλόγου με δόσεις υπέρτατου (!) σουρεαλισμού. Κι αφού φάγαμε κρύο κάνοντας άσκηση μες στη βροχή και το αγιάζι απολυθήκαμε μετ’ επαίνων και κατά 8,60 ευρώ πλουσιότεροι, διότι ούτος έστιν ο μισθός -και των κληρωτών-στρατιωτών. Η μαμά πατρίδα σε αποζημιώνει με το πάλαι ποτέ επίκαιρο- έμεινα με 3.60-προσαυξημένο κατά 8 ολόκληρα ευρά.

Πίσω όμως στην πολιτική ζωή ο Δεκέμβρης μπήκε φορτσάτος σε όρια ασφυκτικής πίεσης…

Παιδιά 13 χρονών που πεθαίνουν από αναθυμιάσεις μαγκαλιού σε σπίτι με κομμένο ρεύμα. Μία νεκρή από τις πλημμύρες στο Άργος. Έλληνες άνεργοι κλέβουν ρεύμα για να επιβιώσουν, γράφει το Bloomberg.  Στο σφυρί δεκάδες σπίτια λόγω χρεών. Κόκκινα δάνεια και πλειστηριασμοί.  Η αναξιοπρέπεια σημαία της μάζας. Νοσοκομεία χωρίς γιατρούς και αναλώσιμα, ανασφάλιστους στη ζητιανιά για ένα φάρμακο. Σχολεία χωρίς δασκάλους.  Μεγάλες ελλείψεις στα γυμνάσια και λύκεια καταγγέλλουν οι καθηγητές. Στο Πειθαρχικό ο Πελεγρίνης παρά την απόφαση της Συγκλήτου. Σύσκεψη Σαμαροβενιζέλου για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Στα 6,57 δισ. ευρώ τα φέσια του Δημοσίου στο δεκάμηνο. Μικρό προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει δημοσκόπηση της GPO.

ένα κομμάτι νύχτας

Για ακόμη ένα βράδυ σε καληνυχτώ. Η ώρα, όπως κάθε φορά, προχωρημένη. Μετά τα μεσάνυχτα. Κλείνουμε το τηλέφωνο με την παράκληση σου να γράψω κάτι θετικό. «Μη γράψεις πάλι για τα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης! Με πιάνει η καρδιά μου να τα διαβάζω και στα δικά σου κείμενα. Γράψε κάτι αισιόδοξο!», μού λες και κλείνεις.

Μ αφήνεις μόνο στις σιωπές της νύχτας. Προσπαθώ να ακούσω τη συμβουλή σου. Το μυαλό μου είναι κουρκούτι. Δύσκολο να συγκεντρωθώ. Είναι φορές που ο νους σταματάει και οι λέξεις δεν έχουν ήχο ούτε σημασία.

Βρέχει έξω. Πάλι! Ανοίγω το παράθυρο να μυρίσω τη βροχή. Ο βασιλικός που στέκει εκεί απ’ έξω αντέχει ακόμη παρά το κρύο. Αντιστέκεται παρέα με τους βελούδινους κίτρινους καντιφέδες, με ή χωρίς το «ν» .  Όπως εκείνο το παλιό νανούρισμα της γιαγιάς «Έλα ύπνε και πάρε το/και πάντο στους μπαξέδες/και γέμισε τις τσέπες του/ρόδα και καντιφέδες». Το ψιθυρίζω για να κοιμηθείς ήσυχη κι απόψε.

Χειμώνιασε απότομα στην Κομοτηνή. Κι έβ(γ)αλε κρύο τσουχτερό. Ατμόσφαιρα κεντρικής Ευρώπης. Σύννεφα μαύρα και πυκνά απλώνονται.  Καταχνιά –υγρή κι ασπριδερή σαν σε ταινία θρίλερ. Φιγούρες μακρουλές και άυλες. Σκέψεις θολές. Καράβια οι μνήμες που μας ταξιδεύουν.

Θυμός-λύπη, απάθεια-κατάπληξη, αγωνία-παραίτηση, μανία-κατάθλιψη. Πώς να βρω το κουράγιο να γράψω κάτι αισιόδοξο τη στιγμή που όλα τα δίπολα περιγράφουν την παρούσα Ελλάδα; Κυρίως κατάπληξη και παγωνιά, κατάπληκτος μετεωρισμός.

Μέρες προβλέψιμες και ανέλπιδες. Μπορείς να μού εξηγήσεις από πού ακριβώς θα αρμέξω ελπίδα;

Το μυστικό του Νοέμβρη

Με τη μελαγχολία του φθινοπώρου να συνεχίζεται φαίνεται ότι ο Νοέμβρης κρύβει πολλά μυστικά. Σαν να μας καλεί σε προσαρμογή. Άλλωστε και το φθινόπωρο μια εποχή προσαρμογής δεν είναι; Σε τι; Μια προετοιμασία μόνο για το άγνωστο που θα επακολουθήσει.

Ισχυρές βροχές και καταιγίδες μας επεφύλασσε τις πρώτες μέρες του ο Νοέμβρης! Στο Θρακικό Πέλαγος επικράτησαν νότιοι άνεμοι 9 μποφόρ. Μαζί όμως με τον καιρό επιδεινώνεται ολοένα και η κατάσταση της χώρας.

Στην Κομοτηνή οι χοντρές ψύχρες έχουν αρχίσει, ωστόσο η υγρασία δεν είναι ακόμα ανυπόφορη και οι ομίχλες είναι ελεγχόμενες. Στιγμές φθινοπωρινές...Με λιακάδα στο μυαλό, με την αγάπη μου στο νου και με κίτρινα φύλλα στην αυλή… Με τις ελιές να χύνονται σαν τα καλοκαιρινά σταφύλια...Με τον παππού να αγωνιά για τους καρπούς ... Με καταπράσινα βλαστάρια στην καρδιά, με ζουμερά χαμόγελα σα ρόδα και μυρωδάτες αγκαλιές σα φθινοπωρινά κυδώνια...

Σκέφτομαι τη Θεσσαλονίκη όπου τώρα είναι η ωραία εποχή της. Με το φεστιβάλ που δημιουργεί ωραίες ψευδαισθήσεις. Πόσο θα ΄θελα να χωθώ μέσα στις αίθουσες και να «ταξιδέψω» στον μαγικό κόσμο του σινεμά! Τυχεροί όσοι βρίσκονται εκεί. Πάντα το Φεστιβάλ προσφέρει μια ανάσα στην πόλη, μια βαθιά τζούρα οξυγόνου για να βγάλουμε τον χειμώνα που καραδοκεί.

Η βία του φθινοπώρου

Πώς κύλησε ο καιρός και φτάσαμε να αποχαιρετούμε τον κατ’ εξοχήν μήνα του φθινοπώρου, τον γλυκύτατο Οκτώβριο! Πώς να μιλήσεις με λέξεις στα όμορφα γλυκά δειλινά του Οκτώβρη που μυρίζουν επαναστάσεις; Πώς να αναφερθείς  με λέξεις στα φύλλα των δέντρων που λυγίζουν στο διάβα του καιρού; Πώς να μιλήσεις με λέξεις σ’ αυτή την περίεργη εξουσία- με την ψευδή και απατηλή υπόσχεση της σωτηρίας- που καταλαμβάνει τις μέρες μας;

Στην μνημονιακή Ελλάδα κι ενώ η Χρυσαυγιάδα καλά κρατεί, συνεχίζουμε να παλεύουμε με τα κύματα της κρίσης. Τα προηγούμενα χρόνια δεν είχαμε σόσιαλ μ(ύ)δια. Και δεν ξέραμε πολλά πράγματα για τους "ανθρώπους των γραμμάτων", εκείνους  που φορούν  τον μανδύα του πνευματικού ανθρώπου.

Το φάντασμα της επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής και της κοινωνικής δικαιοσύνης πλανιέται και πάλι πάνω από τα κεφάλια των εκμεταλλευτών του λαού, μετά το μικρό διάλλειμα της μεταπολεμικής οικονομικής άνθησης… Φουρτούνες και μποφόρ κόντρα στα έλη της καθημερινότητας μας, κόντρα στα λιμνάζοντα ύδατα της χρεοκοπίας, της ανεργίας, της παραπαίουσας παιδείας και της επίκαιρης… δημαγωγίας με προπαγανδιστικά ερωτήματα τύπου «βία απ’ όπου κι αν προέρχεται».

Στην άκρη της πόλης

Απόγευμα  Κυριακής που μοιάζει περισσότερο με βράδυ εξαιτίας του καιρού. Φυσάει και βρέχει ασταμάτητα. Κρύωσε ο καιρός και θυμίζει φθινόπωρο. «Πάλι;» σκέφτομαι αλλά δεν πτοούμαι καθόλου, αντιθέτως έχω όρεξη για βόλτα. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να βρέχει αλλά εσύ να ξέρεις ότι είναι άνοιξη!

Είμαι έτοιμος να βρεθώ στης βρεγμένης γης την αγκαλιά. Στους πολύβουους,  σκοτεινούς και λουσμένους στο φως δρόμους της Αθήνας.  «Οι σταγόνες γίνονται αέρας και ο αέρας μπορεί να διαλύσει τα πάντα» μου είχε πει κάποτε μια φίλη και αναρωτιέμαι αν οι σταγόνες της βροχής  είχαν ευεργετικές ιδιότητες θα μπορούσαν να καθαρίσουν την σκόνη από τη γκρίζα και ομιχλώδη καθημερινότητά μας.  Βγαίνω στους δρόμους χωρίς συγκεκριμένο προορισμό - μια βόλτα στο πουθενά.  Άλλωστε και η ζωή μια ευθεία στο πουθενά του δρόμου δεν είναι;

Λεωφόρος  Αλεξάνδρας. Και στα δυο ρεύματα του δρόμου η κίνηση είναι για ακόμη μια φορά πυκνή και μοιάζει με εκείνη των καθημερινών πρωινών ωρών. Ουρές τα αυτοκίνητα. Καθώς κατηφορίζω προς το Πεδίον του Άρεως συναντώ παρέες  που σκάνε από τους παράδρομους. Στο βλέμμα τους ζωγραφισμένη η θλίψη. Οι άνθρωποι «πρόσφυγες» στα όνειρά τους, πασχίζουν να θυμηθούν τι ξέχασαν..Μικρός ο δρόμος και τα όνειρα χωρούν μόνο σε δυο τσέπες γεμάτες αυταπάτες.  Καθώς προχωράω συναντώ μια όμορφη και ευπρεπή κοπέλα να στέκεται ακίνητη σε μια γωνιά. Καθώς πλησιάζω προς το μέρος της, εκείνη με σταματάει, «σου περισσεύει ένα ευρώ να συμπληρώσω τα χρήματα μου για  να πάρω τσιγάρα»;  Δεν έμοιαζε ούτε για ναρκομανής, ούτε για ζητιάνα.  «Είμαι άνεργη» μου λέει. «Κι εγώ!», της απαντάω.  Μου γνέφει με το κεφάλι σα να μου λέει «καταλαβαίνω» και απομακρύνεται.

Φτάνω στην Πατησίων και με μιας στην 28^ης Οκτωβρίου, την Πανεπιστημίου, όπου επικρατεί μια νεκρική σιγή,  γαλήνια. Το Πολυτεχνείο στέκει εκεί σιωπηλό σα να συμμετέχει σε διαρκές, μόνιμο –ίσως και «μνημονιακό»-πένθος. Σκέφτομαι την απώλεια και μου έρχονται στο μυαλό τα στάδια του πένθους: Κενό, Φόβος, Θυμός, Ενοχή, Αποπροσανατολισμός, Παράπονο. Αναρωτιέμαι σε ποιο στάδιο βρισκόμαστε σαν χώρα… Κι όμως συλλογίζομαι πως η μεγαλύτερη αισιοδοξία προκύπτει καμιά φορά και από τη βαθύτερη απελπισία. Στροφή για την Ομόνοια, όπου ο βηματισμός από ένα σημείο και μετά αρχίζει να γίνεται πιο έντονος και γρήγορος αυθόρμητα. Όχι, δεν είναι φόβος, μα γρήγορη προσπέραση που προκαλεί λύπη και πόνο. Γύρω-γύρω από την πλατεία παρέες νέων που έχουν επιλέξει τον δικό τους τρόπο διασκέδασης. Μετανάστες παντού. «Πρέζα , Πορνεία , Παραεμπόριο. Τρία  Π αντικατέστησαν το Π του «Πολιτισμού» ακούω μια παρέα να αναφέρει καθώς διαπερνά την πλατεία και κατευθύνεται με γρήγορο βηματισμό προς το μετρό. Συμμερίζομαι το αίσθημα ανασφάλειας που νιώθουν οι άνθρωποι, αλλά πιστεύω ότι το τελευταίο πράγμα που ευθύνεται γι' αυτή την ανασφάλεια είναι η φυλετική καταγωγή των φτωχών, διωκόμενων από την Πολιτεία, εξωθούμενων στην παρανομία, νέων, άνεργων και ανέστιων ανθρώπων που κυκλοφορούν στην παραμελημένη, παρατημένη στην τύχη της, πλημμελώς φωτιζόμενη και ανεπαρκώς αστυνομευόμενη περιοχή.

Κατηφορίζω στην Αγίου Κωνσταντίνου. Εκεί η σκηνή του Εθνικού, λαμπερή, άναψε τα φώτα της και είναι έτοιμη να υποδεχτεί  το κοινό , το οποίο σαν νυχτώνει ξεχνά το βάσανο των δελτίων ειδήσεων και ψάχνει τις φωτεινές πόρτες των θεάτρων.  Συνεχίζω για Μεταξουργείο, όπου δεν κυκλοφορεί ψυχή : Επικρατεί το σκότος. Μόνο στα υπερπολυτελή ξενοδοχεία πέριξ της πλατείας διακρίνω παρέες που διασκεδάζουν γύρω από τραπέζια τρώγοντας «φιλέτο με πορτσίνι και μανιτάρια, φάβα με μαύρη τρούφα και γαρίδες τυλιγμένες με ντρέσινγκ βανίλιας και ροδιού», όπως  ακούω να λέει μια «κοσμική» κυρία, βγαίνοντας μετά το δείπνο και σχολιάζοντας το μενού στο κινητό. Με πιάνει το στομάχι μου. Νιώθω πως ανακατεύομαι και αποφασίζω να ανηφορίσω προς Εξάρχεια.

Στη Σόλωνος γυναίκες που κάνουν πεζοδρόμιο. Σταματάνε αυτοκίνητα μπροστά τους και τις πειράζουν λέγοντάς τες πως οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν τους περισσεύουν, αυτές απαντούν με χιούμορ  πως «και στο γαμίσι υπάρχει κρίση!»  Στην Μπενάκη στεφάνια έξω από ένα σπίτι προμηνύουν κακά μαντάτα, θλιβερό το ότι ο άνθρωπος που ήταν μόλις 41 ετών αυτοκτόνησε, «σώθηκε, εμείς τι θα κάνουμε με τόσα προβλήματα και χρέη» ψιθύριζαν οι οικείοι του. «Οι άνθρωποι έχουν τρελαθεί που χάνουν τη δουλειά τους, από την ανεργία,  τα χρέη, τα δάνεια κι έχουν αυξημένες τάσεις αυτοκτονίας»,  θυμάμαι τα λόγια που μου είχε πει πριν λίγες μέρες ένας γνωστός μου, ψυχίατρος, καθώς τον τελευταίο καιρό οι περιπτώσεις των ανθρώπων που τον επισκέπτονται έχουν να αντιμετωπίσουν μια γενική αίσθηση αποδιοργάνωσης, χάους και αβεβαιότητας, συναισθήματα μειονεξίας και έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό τους, που αγγίζουν τα όρια της τρέλας.  Άνθρωποι κυρίως νέοι, 30-40 χρονών, οι οποίοι ενώ θα έπρεπε να είχαν ορθοποδήσει, να είχαν βάλει τη ζωή τους σε τάξη, να κάνανε όνειρα, οδηγούνται δυστυχώς σε κάποιο δωμάτιο του τρελλοκομείου, προσπαθώντας να ξαναβρούν τη δύναμη να ξαναπιάσουν το νήμα της ζωής. Θα την βρουν άραγε τη δύναμη; Αρκεί να υπάρξει κάποιο ξέφωτο. Κάποια δέσμη φωτός που θα οδηγήσει κι εκείνους μα και όλους μας σε μέρες πιο φωτεινές.

Πολλά συμβαίνουν, πολλά ακούγονται -δηλαδή τα μισά απ' τα συμβάντα-, πολλά αυτά που πρέπει να ταξινομούνται ιεραρχικά στον τσουναμισμένο μας εγκέφαλο, πολλά τα ανθρώπινα, τα απάνθρωπα και τα πικρά. Κι όλα αυτά σε μια σημαδεμένη από θυμούς Αθήνα, γεμάτη πολτό πληροφοριών, συνοδεία ρέκβιεμ της καθημερινότητας και κάνοντας προσπάθειες να πιστέψεις στον ενεστώτα χρόνο, στο τώρα και όχι στο μετά. Ωστόσο ο χρόνος πλέον συγκλίνει προς την Ανάσταση. Τη θρησκευτική Ανάσταση, γιατί η άλλη, η πολύ αναμενόμενη και αδιευκρίνιστη, μοιάζει να μην έρχεται σύντομα. Όλα είναι σε αναμονή - ακόμα λοιπόν και η Ανάσταση είναι λίγο «μνημονιακά σουρεαλιστική» όπως πολύ εύστοχα κάποιος έγραψε.  Επιστρέφω αργά στο σπίτι  μυρίζοντας τη βροχή και τα αρώματα της νεραντζιάς. Οι δυνατές ψιχάλες της βροχής στο τζάμι με κρατούν ξάγρυπνο μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Μη φύγει η νύχτα : Το φως της ημέρας θα φωτίσει τα μικρά και μεγάλα γκρεμίσματα. Ποιος θα τα ξαναχτίσει;

Μπάμπης Καλπάνης
Δημοσιεύτηκε στο Protagon:
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.anagnwstes&id=6378