Το Πομπιντού της Κομοτηνής βρίσκεται στην Αγησιλάου 1

Η εικαστικός Άννα Παπαλεξάνδρου και οι μαθητές της χρωματίζουν τα όνειρά μας

Η Κομοτηνή μπορεί να περηφανεύεται ότι έχει το δικό της Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού, το οποίο δεν βρίσκεται στην Μπομπούρ (Beaubourg) αλλά στο πάρκο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης και συγκεκριμένα στην Αγησιλάου 1. Εκεί συναντάμε το εργαστήρι ζωγραφικής της εικαστικού Άννας Παπαλεξάνδρου, ένας υπέροχος χώρος που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τις γκαλερί και τους εκθεσιακούς χώρους του εξωτερικού,  όπου η τέχνη λαμβάνει την έννοια της πρωτοτυπίας στην ιδέα.

Το εργαστήρι της αποτελεί μια κυψέλη ταλέντων χάρη στην αγάπη, τη φαντασία, την έμπνευση και την κατάθεση ψυχής της πολυτάλαντης εικαστικού. Με το πάθος της και τη δουλειά της αποδεικνύει καθημερινά στην πόλη της Κομοτηνής πως η τέχνη, η έμπνευση και η δημιουργία αποτελεί κινητήριο δύναμη και σ’ ένα κόσμο που αλλάζει συνεχώς αποτελεί τόσο εκείνη όσο και οι μαθητές του εργαστηρίου της, σταθερή ελπίδα για το μέλλον.

Αυτές τις μέρες το εργαστήρι της Άννας άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό της πόλης για να θαυμάσει τα έργα των μαθητών της,  όπου παρουσιάζεται η δουλειά που έγινε κατά τη διάρκεια της χρονιάς.  Εκτός  από πίνακες ζωγραφικής υπάρχουν και δημιουργίες-κατασκευές όπως κάποια μικρά γλυπτά με γουρουνάκια, τα οποία είναι φτιαγμένα από μπαλόνια και χαρτοταινία βαμμένη με τέμπερες και φωτιστικά από χαρτόνια.

Γιοι και κόρες: Ιστορία είναι οι ιστορίες των ανθρώπων

Μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας

Ήταν αρχές της περσινής άνοιξης όταν ο Γιάννης Καλαβριανός και η ομάδα του Sforaris, προσκεκλημένοι του τότε καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κομοτηνής Θοδωρή Γκόνη, βρέθηκαν στην ακριτική μας πόλη και παρουσίασαν εδώ για πρώτη φορά την παράσταση τους «Γιοι και κόρες».

Η δεύτερη εκδοχή της παράστασης, μετά την παρουσίασή της πρώτης στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής, εντάχθηκε στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών 2012 και παρουσιάστηκε τον Ιούνιο στους χώρους της Πειραιώς 260. Έκτοτε το ταξίδι της συνεχίστηκε με μια τρίτη εκδοχή της στο Bios της Αθήνας κατόπιν  μια τέταρτη στο εξωτερικό (πριν λίγο καιρό στο Udine της Ιταλίας) και σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας με επόμενο σταθμό της, την πόλη της Θεσσαλονίκης από τις 3 Απριλίου στο θέατρο Αυλαία.

Η πρώτη εκδοχή είχε 4 ηθοποιούς (πλέον 5), διαφορετικά σκηνικά και κοστούμια, ενώ στο αρχικό κείμενο έχει συμπεριληφθεί υλικό 15 περίπου νέων συνεντεύξεων. Στις παραστάσεις της Κομοτηνής είχαμε την τύχη να διαπιστώσουμε και το υποκριτικό ταλέντο- πέρα από το σκηνοθετικό και συγγραφικό- του Γιάννη Καλαβριανού, καθώς έπαιζε και ο ίδιος μαζί με τους Κωνσταντίνο Ντέλλα, Άννα Ελεφάντη, Αλεξία Μπεζίκη.

Δημήτρης Κανακίδης: ένας ξεχωριστός κουκλοποιός από την Κομοτηνή

Δημιουργεί φανταστικές κούκλες από πολυμερικό πηλό

Πλάθει με τα χέρια του εκπληκτικές δημιουργίες και δίνει μορφή σε μικρά αντικείμενα όπως ένα μπρελόκ προβατάκι μέχρι μεγάλου μεγέθους κούκλες. Πρόκειται για τον Δημήτρη Κανακίδη, έναν ξεχωριστό και ταλαντούχο δημιουργό μικρογλυπτικής από την Κομοτηνή που κατασκευάζει χειροποίητες κούκλες από πολυμερικό πυλό.

Πρωτότυπες και μοναδικές οι δημιουργίες του, διαφέρουν από τις συνηθισμένες κούκλες που γνωρίζουμε. Εμπνευσμένες κυρίως από φιγούρες κόμικς, που είναι και η αγαπημένη του θεματική, όλες οι κούκλες του είναι δημιουργημένες με χιουμοριστικές απεικονίσεις σε μορφή καρικατούρας όπου παρά την αστεία μορφή και την υπερβολή ή διαστρέβλωση τη βασικής ουσίας του προσώπου καταφέρνει να δημιουργήσει μια εύκολα ευπροσδιόριστη οπτική ομοιότητα.

Σε όλες τις κούκλες του τα πάντα είναι χειροποίητα. Από τα ρούχα μέχρι τα παπούτσια και από τα κοσμήματα μέχρι τα τσιγάρα. Στις κατασκευές του χρησιμοποιεί καθετί που θα κατέληγε στη σακούλα της ανακύκλωσης κάνοντας πράξη την επανάχρηση των υλικών και στην τέχνη. Δημιουργεί για την κάθε μια ένα ξεχωριστό σύμπαν που την περιβάλλει καθώς την τοποθετεί στο δικό της κουτί-περιβάλλον και με τον κατάλληλο φωτισμό.

Κούκλες καρικατούρες με πιο αναγνωρίσιμες εκείνες του Einstein, του Doctor House, το “The phantom duck's car”, του Bob Marley, ενός Cowboy και τις χυμώδεις κυρίες του κολομβιανού ζωγράφου Φερνάντο Μποτέρο.

Μεγάλο όνειρο του Δημήτρη είναι να δημιουργήσει ένα “stop motion animation” που του ευχόμαστε να το καταφέρει γιατί το αξίζει.

Οι «χειρολαβές» που έχουμε ανάγκη για να πιαστούμε

Ένας γόνιμος διάλογος ανάμεσα στη στιχουργό Λίνα Νικολακοπούλου και το κοινό

Στη σκηνή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Κομοτηνής βρέθηκε η γνωστή στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου ανοίγοντας την αυλαία του προγράμματος της φετινής περιόδου για το θέατρο της πόλης. 

Η στιχουργός μέσα σ’ ένα κοινό ετερόκλητο από μικρούς μαθητές και φοιτητές μέχρι ηλικιωμένους, συζήτησε για την πορεία της στο ελληνικό τραγούδι, τα «αδιέξοδα» αλλά και τα αισιόδοξα της εποχής μας. Παράλληλα την επόμενη μέρα της συζήτησης ακολούθησε η μουσική παράσταση υπό τον τίτλο «Η αγάπη 5 γράμματα»,  στην αίθουσα της Πολιτιστικής Κίνησης όπου πρωτοπαρουσιάστηκαν νέα τραγούδια σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Δάφνης Αλεξανδρή από τον δίσκο «Χειρολαβές»  με την εξαιρετική ερμηνεύτρια Αργυρώ Καπαρού. Τραγούδια που ο στίχος «φωτογραφίζει την πραγματικότητα» αλλά αφήνει και τόσα ανοίγματα στην αισιοδοξία που δίνουν στον ακροατή τις «χειρολαβές» που έχει ανάγκη για να πιαστεί και να πορευτεί.

Από την Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης στη χώρα των Κικόνων

·         Πρεμιέρα της ταινίας «Η επιστροφή του Λαζάρου» του Αλέξανδρου Κωνσταντάρα 

Μια ξεχωριστή ταινία ενός νέου και πολλά υποσχόμενου κινηματογραφιστή, του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Κωνσταντάρα, με φόντο την περιοχή της Μαρώνειας, κάνει την Πρεμιέρα της στην Ελλάδα, στο «Σινέ Φαργκάνη» στη Θεσσαλονίκη στις 18 Ιανουαρίου και ώρα 23:00 με την υποστήριξη του Κέντρου Μελετών και Ερευνών για το Σινεμά (ΚΕΜΕΣ).

Πρόκειται για την ταινία "Η Επιστροφή του Λαζάρου", ένα καθαρόαιμο δείγμα ανεξάρτητου σινεμά, που έχει ήδη προβληθεί με επιτυχία στο Φεστιβάλ του Chichester και του South West London Film Festival στην Αγγλία, στο Φεστιβάλ της Κένυας και της Ουγκάντας όπως συμμετείχε και στον τομέα της Αγοράς του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν εκπληκτικά μέρη της Ροδόπης: η Μαρώνεια και οι Προσκυνητές, το σπήλαιο του Κύκλωπα, η Μαρμαρίτσα, η Σύναξη και οι Ασκητές. Η σύλληψη της ιδέας προέκυψε με φόντο το τοπίο και τα απαράμιλλης ομορφιάς μέρη της θρακικής γης. Ο Αλέξανδρος Κωνσταντάρας πάντα ήθελε να δείξει μέσα από τον κινηματογραφικό του φακό την ομορφιά της περιοχής. Αν και γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμαριά, η μητέρα ,του κατάγεται από την Θράκη και συγκεκριμένα από τους Προσκυνητές, Μαρώνειας, όπου και περνούσε τα παιδικά του καλοκαίρια με τα ξαδέλφια του.

«Οι δεσμοί μου με την περιοχή είναι πολύ ισχυροί. Πάντα ήθελα να κάνω μια ταινία για την περιοχή της Μαρώνειας. Τα μέρη εκεί τα γνωρίζω πολύ καλά. Τα Χριστούγεννα του 2011 που επισκέφτηκα τους συγγενείς μου μετά από αρκετό χρονικό διάστημα (ο ίδιος ζει κι εργάζεται στην Κένυα τα τελευταία χρόνια) κι έκανα ένα μικρό οδοιπορικό στην περιοχή με τον ξάδελφο μου, καταλήξαμε στην σπηλιά του Κύκλωπα που βρίσκεται έξω από τους Προσκυνητές. Εκεί μου ήρθε η έμπνευση να κάνω μια ταινία δρόμου, με ήρωες δυο αδέλφια από τη Θεσσαλονίκη που ξεκινούν για ένα ταξίδι με προορισμό τη Μαρώνεια και την ανακάλυψη της Σπηλιάς του Κύκλωπα».

Από την Κομοτηνή στα Talent Campus της Berlinale και του Sarajevo

Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη, δημιουργός ταινιών μικρού μήκους

Ασχολείται  με το χώρο της έβδομης Τέχνης τα τελευταία 5 χρόνια, αφότου  εισήλθε στη Σχολή Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Είναι πλέον απόφοιτος της σχολής και ασχολείται με το σενάριο και τη σκηνοθεσία ταινιών μικρού μήκους.

Η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη από την Κομοτηνή, στα 29 της χρόνια έχει ήδη στο ενεργητικό της τρεις ταινίες μικρού μήκους, οι οποίες έχουν συμμετάσχει σε πολυάριθμα διεθνή φεστιβάλ. Τη νέα χρονιά ξεκινά γυρίσματα για την τέταρτη μικρού μήκους ταινία της με τον τίτλο «Ο Νεκρός», για την οποία έχει λάβει χρηματοδότηση από το πρόγραμμα «μικροφίλμ» της ΕΡΤ. Παράλληλα η ίδια είναι στο στάδιο του development (ανάπτυξη σεναρίου) της μεγάλου μήκους ταινίας της.

Το Φεβρουάριο του 2012 συμμετείχε στο Berlinale Talent Campus ενώ τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου  στο Τalent Campus του Sarajevo. Tον Μάρτιο του 2012 το σενάριο μεγάλου μήκους της με τίτλο «PATRICIA»,  επιλέχθηκε από το MEDIA, μέσα από τα προγράμματα FOUR CORNERS και MFI για script development.

Χρήστος Τσόνιας : Αυτοδίδακτος Οργανοποιός από την Κομοτηνή

 Κατασκευάζει μουσικά όργανα από ανακυκλώσιμα υλικά

Ο Χρήστος Τσόνιας είναι φύλακας στο Μουσικό Σχολείο Κομοτηνής και δημιουργεί μουσικά όργανα από ύφασμα και χαρτί. Πραγματικά μουσικά όργανα, αφού είναι φτιαγμένα ώστε να δίνουν το σωστό ήχο. Κι έχουν ότι χρειάζεται: τάστα, χορδές, ηχείο, κλειδιά, δοξάρια.

Δεν έχει σπουδάσει μουσική, ούτε οργανοποιία. Παρ' όλα αυτά, κατόρθωσε να φτιάξει μουσικά όργανα μοναδικά σ' ολόκληρο τον κόσμο, φτιαγμένα από χαρτί, υφάσματα και δερματίνη. Ο ίδιος κάνει πράξη την αναγέννηση της ύλης αφού χρησιμοποιεί υλικά ανακυκλώσιμα: χαρτί και ύφασμα στερεοποιημένα με ρητίνες και βερνίκια.

Οι δημιουργίες του είναι πραγματικά Έργα Τέχνης. Στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα συνδράμει και η σύζυγος του Αρετή Κάρρα, η οποία ζωγραφίζει πάνω στα μουσικά όργανα. Με τα πινέλα της μετατρέπει σε καμβά τα βιολιά, τις φλογέρες και τις κιθάρες.

Όλα ξεκίνησαν όταν βρήκε ένα σπασμένο ξύλινο βιολί. Το πήρε στα χέρια του και αποφάσισε να το διορθώσει. Μόλις τα κατάφερε του γεννήθηκε η ιδέα να δημιουργήσει κάτι μοναδικό και πρωτότυπο. Ένα χάρτινο μουσικό όργανο.

«Η αρχική μου ιδέα ήταν να κατασκευάσω ένα βιολί από χαρτί και να κερδίσω μια θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, αλλά οι υπεύθυνοι με ενημέρωσαν πως ήταν ένα ρεκόρ που δεν μπορούσε να καταρριφθεί, ούτε να συγκριθεί καθώς πρέπει να κάνεις κάτι διαφορετικό και όχι το ίδιο».

Street Art: Όταν η Κομοτηνή αποκτά χρώμα και άποψη

Ο Στάθης Γκεβρέκης έφερε την επανάσταση του χρώματος στους τοίχους της πόλης 

Ο Στάθης Γκεβρέκης είναι ένας νέος εικαστικός καλλιτέχνης, street artist που διαμορφώνει χώρους κι έχει μετατρέψει την Κομοτηνή σε μια υπαίθρια γκαλερί με έργα του στους τοίχους της.

Στις γωνιές του γκρίζου κέντρου της Κομοτηνής, σε τοίχους και σοκάκια που ο κόσμος προσπερνάει βιαστικά, εκεί τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει τη δική του «επανάσταση» του χρώματος κι έχει βάλει σκοπό να αναδείξει τη ψυχή της πόλης.

Τα έργα του είναι τόσο πολλά και διάσπαρτα που χρειάζεται να ψάξεις καλά για να τα βρεις. Ξεπροβάλουν μπροστά σου εκεί που δεν τα περιμένεις! Σε σημεία της πόλης που φωτίζουν το τοπίο και παρουσιάζουν ένα άλλο, πιο χαρούμενο πρόσωπο της Κομοτηνής. Αποτελούν μια τονωτική ένεση γεμάτη χρώμα, τόλμη και ζωή. Ο Στάθης δημιουργεί ολόκληρους κόσμους και ιστορίες και σε καλεί να χαθείς μέσα τους, να ξεχαστείς, να στοχαστείς.

Οι εικαστικές παρεμβάσεις του στους τοίχους, δίνουν μια δυναμική κι όλο ζωντάνια όψη στη γκρίζα, μονότονη ακόμη και λουστραρισμένη σαν ψεύτικη πόλη. Και μάλιστα σε μια ανοιχτή γκαλερί, όχι απλώς υπαίθρια, αλλά χωρίς εισιτήριο εισόδου.

Αντιμετωπίζει το αστικό τοπίο σαν καμβά ώστε να εκφράσει τις ανησυχίες του και  δεν έχει την ψευδαίσθηση πως θα γίνει ο κόσμος καλύτερος, αλλά πως θα φαίνεται καλύτερος. Κι αυτό θα το "απολαμβάνει" ο καθένας.

Σε μια εποχή που η τέχνη έχει γίνει business, που είναι μακριά από την αληθινή ζωή, κλεισμένη σε μουσεία και γκαλερί, που κοστίζει για τους μη προνομιούχους, έρχεται η νέα τάση της street art να ξαναθυμίσει πως η τέχνη είναι ελεύθερη, επικοινωνιακή κι ανοιχτή σε όλους.

«Γράμμα στον Ορέστη»

Μέθεξη η παράσταση με την εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιό Ελένη Ουζουνίδου

Μια σπουδαία στιγμή για το ΔΗΠΕΘΕ της Κομοτηνής

Μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις του Απριλίου και τη θερμή ανταπόκριση από το κοινό της πόλης επιστρέφει στη σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής η παράσταση «Γράμμα στον Ορέστη». Μια παράσταση που δικαίως επαναλαμβάνεται στο θέατρο της Κομοτηνής. Μια παράσταση που- λόγω της εξαιρετικής ερμηνείας της ηθοποιού Ελένης Ουζουνίδου στον σπαραχτικό μονόλογο της Κλυταιμνήστρας- έχει "γράψει" στον νου και στην καρδιά μας. 

Βασισμένο στον τραγικό κύκλο της οικογένειας των Ατρειδών, το «Γράμμα στον Ορέστη» - το πρώτο μέρος της τριλογίας του Ιάκωβου Καμπανέλλη με γενικό τίτλο «Ο Δείπνος» - είναι ένας θεατρικός μονόλογος, στον οποίο η Κλυταιμνήστρα ξεδιπλώνει όλη της την ανθρώπινη ανησυχία για τις συνέπειες της δολοφονίας του Αγαμέμνονα, τους λόγους που την έσπρωξαν στο έγκλημα και τη μητρική της αγωνία για τα παιδιά της. Ένα ανθρώπινο κείμενο, στο οποίο η γυναικεία ψυχοσύνθεση στέκεται συνεχώς στο κέντρο της θεατρικής αφήγησης.

Ο σύγχρονος, βαθύς, καίριος θεατρικός λόγος του Ιάκωβου Καμπανέλλη (του πατριάρχη του νεοελληνικού μας θεάτρου), ξεχύνεται και μας πλημμυρίζει, καθώς ανασκευάζει το Μύθο της Κλυταιμνήστρας, μιας αμφιλεγόμενης γυναίκας, ωστόσο γυναίκας-σύμβολο.