Βραβείο ποίησης στην Αλεξανδρουπολίτισσα Βάγια Κάλφα

Στην πρωτοεμφανιζόμενη ποιήτρια από την Αλεξανδρούπολη Βάγια Κάλφα για το βιβλίο της «Απλά Πράγματα» (εκδόσεις Γαβριηλίδης) θα απονεμηθεί το νεοσύστατο «Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη» που θέσπισε η Εταιρεία Συγγραφέων το 2011, για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα.

Πρόκειται για ένα καινούργιο ετήσιο βραβείο το οποίο θεσπίστηκε στη μνήμη του ποιητή Γιάννη Βαρβέρη [1955-2011] και σκοπό έχει να αναδείξει τις σημαντικότερες νέες ποιητικές φωνές της χώρας.

Το βραβείο που θα απονεμηθεί φέτος για πρώτη φορά επιλέχτηκε ανάμεσα στα έργα ποιητών/τριών που εμφανίστηκαν το 2012. Το Βραβείο θα απονεμηθεί στις 20 Μαρτίου, στο πλαίσιο της «Διεθνούς Ημέρας Ποίησης», στο Θέατρο Εξαρχείων.

Αν και ζούμε σε μια δύσκολη εποχή, μια εποχή εξευτελισμού των πάντων, ίσως πολλοί θα έλεγαν μια «αντιποιητική» εποχή, ωστόσο υπάρχουν αρκετοί νέοι δημιουργοί που αντιστέκονται με τους στίχους τους και συνεχίζουν έντιμα και με οξεία άποψη να μεταφέρουν την αποτύπωση των συναισθημάτων, των σκέψεων και των στοχασμών τους στο χαρτί.

Μια τέτοια ελπιδοφόρα φωνή είναι και η ποιήτρια Βάγια Κάλφα, που στην ηλικία των 28 ετών κατάφερε να μας εκπλήξει ευχάριστα για την ωριμότητά της, την οπτική της και την ειλικρίνεια της ποίησής της. Μιας ποίησης ικανής να συνδυάσει το λυρισμό με τον ερωτισμό σε ένα αρμονικό αποτέλεσμα, διατηρώντας την οικονομία του λόγου.

Στην πρώτη της ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Απλά πράγματα», η Βάγια Κάλφα συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό πείθοντας μας ότι έχει μέλλον. Ποιήματα με ερωτική θεματική κατά βάση αλλά και ποιήματα αυτοαναφορικά, ως επί το πλείστον ολιγόστιχα. Ποιήματα που συνομιλούν με άλλες τέχνες όπως τη ζωγραφική, τη σκηνοθεσία αλλά και με ποιήματα άλλων μεγάλων ποιητών.

Λόγος μεστός νοημάτων, προσφέρει στον αναγνώστη όχι μόνο εικόνες, αλλά ιδέες που απευθύνονται περισσότερο στον νου παρά στο συναίσθημα.  Έντονη γραφή όπου αποτυπώνει βιώματα και συναισθήματα που κρύβουν μια "πηγαία" αυθεντικότητα καθώς τα ποιήματά της επικοινωνούν άμεσα με τον αναγνώστη.

Balkanatolia: με δύναμη από τη Θράκη

Ένα ιδιαίτερο μουσικό σχήμα από την Κομοτηνή με ήχους ελληνικούς και ανατολίτικους

Οι Balkanatolia είναι μια παρέα χριστιανών- μουσουλμάνων, Τούρκων- Ελλήνων μουσικών, με πορεία 10 ετών στις μουσικές της Ελλάδας, Τουρκίας, Ανατολής και όχι μόνο.

Με σημείο εξόρμησης την Θράκη, τραγουδάνε ένα όνειρο, στοχεύοντας σε μια περιπλάνηση στις παραδοσιακές μουσικές και τα ηχοχρώματα της Ελλάδας, της Ανατολής και των Ανατολικών Βαλκανίων από μια σύγχρονη ματιά. Στην αναζήτηση αυτή ανακαλύπτουν τις κοινές ρίζες της Ελληνικής-Τούρκικης-Ανατολικής-Δυτικής μουσικής, που μπορεί να ενώσει τα αισθήματα των ανθρώπων με την κοινή γλώσσα της μουσικής.

Από τον μελαγχολικό ήχο του καβάλ καταλήγοντας στον εκστασιασμό του ακούσματος της θρακιώτικης γκάιντας και από τη σαζιάρικη Σμύρνη φτάνουν στα δυνατά και ξεσηκωτικά κρουστά, μπεντίρ και καχόν. Παρέα με ούτι, ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες, βιολί, κλαρίνο και το ηλεκτρικό μπάσο του Βαγγέλη Κοντόπουλου. Κάθε συναυλία τους είναι μια σπουδαία εμπειρία, ένα “άναρχο” ταξίδι που εκτείνεται από τους παραδοσιακούς ήχους των απλών ανθρώπων έως τους σύγχρονους δυτικούς ήχους. Μια ethnic περιπλάνηση όπου τα ελληνικά  δημοτικά συναντούν τα ασίκικα και σαμάνικα της ανατολής και οι μελωδίες των Ελλήνων της Σμύρνης, τα Τούρκικα “αιρετικά”, μυστικιστικά αλεβίτικα. Ο σύγχρονος ήχος των πόλεων σμίγει με το πηγαίο συναίσθημα των φιλοσόφων της Ανατολής.

Έχουν πάρει μέρος σε πολλά μουσικά φεστιβάλ και έχουν μοιραστεί την σκηνή με πολλά γνωστά ονόματα της Ελληνικής μουσικής σκηνής (Μίλτος Πασχαλίδης, Λάκης Χαλκιάς, Χρήστος Θηβαίος κλπ), με κορυφαία στιγμή την μεγάλη συναυλία που έδωσαν για τους σεισμοπαθείς της Τουρκίας στο στάδιο της Ξάνθης με τον Θανάση Γκαϊφύλλια και τον Γιώργο Νταλάρα. Οι Βαlkanatolia έχουν περιοδεύσει και σε αρκετές μεγάλες πόλεις της Τουρκίας όπως Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα κ.ά. και έχουν μοιραστεί τη σκηνή και με γνωστούς Τούρκους μουσικούς όπως ο Haluk Levent (ροκ), Sevval Sam (έντεχνη), Gayda İstanbul (balkans-gypsie).

Στέργιος Μουντσάκης: λαμπρό δείγμα ανεξάρτητου σκηνοθέτη

Μέσα από τα ντοκιμαντέρ του εξυμνεί την ελληνική επαρχία

Υπάρχουν στιγμές στην ελληνική επαρχία που νιώθεις ότι υπάρχει ελπίδα και πέρα από κάθε κοντόφθαλμη μιζέρια και αυτομεμψία, που είναι συνηθισμένη στα ήθη μας, συνεχίζουν άνθρωποι να δημιουργούν και να αντιστέκονται στη μούχλα και τη σαπίλα. Άνθρωποι λαμπροί που εμβολιάζουν θεραπευτικά και σωτήρια τις πόλεις της ελληνικής περιφέρειας λόγω της αυξανόμενης και συνεχούς αιμορραγίας τον τελευταίο καιρό προς τις μεγαλουπόλεις είτε της εσωτερικής είτε της εξωτερικής μετανάστευσης.  Παρά τις δύσκολες συνθήκες τολμούν, προβάλλουν και αναδεικνύουν τον τόπο τους και προτείνουν λύσεις, στοχεύοντας στη γνώση, την ανάδειξη και τελικά κατανόηση του κόσμου και των ανθρώπων. Οι «απο-δράσεις πολιτισμού από τη Θράκη» συνεχίζουν και τη νέα χρόνια να φωτίζουν αυτές τις πτυχές των ανθρώπων και να αναδεικνύουν το πολιτιστικό πρόσωπο των πόλεων της.

Μια τέτοια λαμπρή περίπτωση είναι ο Κομοτηναίος σκηνοθέτης και δημιουργός, Στέργιος Μουντσάκης.  Ζώντας κάτι παραπάνω από είκοσι χρόνια στο Βερολίνο επέλεξε να επιστρέψει στην ιδιαίτερη του πατρίδα και να δημιουργήσει εδώ. Από το 2002 είναι ανεξάρτητος παραγωγός, ηχολήπτης και μοντέρ. Δημιουργεί αθόρυβα τις δικές του ανεξάρτητες παραγωγές μικρού μήκους, έτσι όπως εκείνος ξέρει, χωρίς κανενός είδους χρηματοδότηση.

Ένα από τα τελευταία ντοκιμαντέρ που δημιούργησε είναι το «Ημερολόγιο Επαρχίας», το οποίο προβλήθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία στην Κομοτηνή στο πλαίσιο της Εθελοντικής Δράσης "ο Αϊ Βασίλης άργησε μια μέρα" και είχαμε την τύχη να απολαύσουμε. Στο ντοκιμαντέρ του υμνεί την ελληνική επαρχία μεταφέροντας μας εικόνες της στη διάρκεια ενός χρόνου, μια για κάθε μήνα. Μας συστήνει τόπους και εικόνες της καθημερινότητας που είχαμε παραμελήσει και μας υπενθυμίζει ότι η ευτυχία βρίσκεται στις μικρές καθημερινές στιγμές που μόνο η φύση μας προσφέρει απλόχερα.  

Συνέντευξη με την Ματούλα Ζαμάνη

Ίσως η πιο ελπιδοφόρα φωνή, μια νέα καλλιτέχνις πολύ προσγειωμένη και ακομπλεξάριστη, που "δε μασάει" τα λόγια της, που συνεργάζεται με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, την Χαρούλα Αλεξίου, την Ρεμπούτσικα, την Φριντζήλα, τους BuRGeR PRoject, γίνεται ένα με το κοινό και κερδίζει συνεχώς "πολύ φανατικούς" οπαδούς στο πλευρό της!

Πρόκειται για την εκρηκτική Ματούλα Ζαμάνη η αλλιώς Μάτα! Τη συναντήσαμε στην Κομοτηνή, από όπου ξεκίνησε περιοδεία με τη φοβερή μπάντα της, τους τρεις σωματοφύλακές της! Καλεσμένη του café bar “Λου.Κι” που παράλληλα γιόρταζε τα τρίχρονα του. Μας χάρισε τρεις ώρες γεμάτες μουσικές, χρώματα κι αρώματα, συμμετοχή, αυτό που λέμε «όλοι μια παρέα».

Λίγα δευτερόλεπτα χρειάζονται μόνο για να σε κερδίσει ολοκληρωτικά. Έχει απίστευτη ενέργεια στη σκηνή. Αν την δεις μία φορά, δεν την ξεχνάς με τίποτα. Η Μάτα τραγουδάει με την ψυχή της και αυτό αγγίζει τους πάντες με τρόπο μοναδικό. Πιστεύει στο συναίσθημα και όχι στην τεχνική.

Γιάννης Βαρβέρης: «Ο κόσμος σήμερα δεν διαβάζει ποίηση, απλά την αναγιγνώσκει»

Συνέντευξη με τον ποιητή, μεταφραστή και κριτικό θεάτρου Γιάννη Βαρβέρη

Εξέδωσε επτά ποιητικές συλλογές, η τελευταία του «Στα ξένα» (2001), και όπως υποστηρίζει ο ίδιος τώρα πια είναι καιρός περισυλλογής και προετοιμασίας, γιατί στην ηλικία του μισού περίπου αιώνος, καθώς είναι 47 χρόνων, δεν είναι δυνατόν να εκκολάπτονται αβασάνιστα τα πράγματα.
Από το 1976 γράφει κριτική θεάτρου (περιοδικό «Τομές», «Η λέξη», εφημ. «Καθημερινή») και μεταφράσεις του σε έργα του Αριστοφάνη και του Μένανδρου έχουν παρουσιαστεί σε παραστάσεις στην Επίδαυρο και σε άλλα θέατρα. Τον συναντήσαμε στην Καβάλα όπου και συμμετείχε με την ιδιότητα του ποιητή στο 5ο Συμπόσιο Μεσογειακής Ποίησης. 

Λάκης Παπαστάθης: «Στο σινεμά υπάρχει ποίηση»

Τέχνη είναι "ένα άνοιγμα στη ψυχή μας, μια φυγή από την πραγματικότητα και την βία της καθημερινότητας...Είναι η αναζήτηση της ανθρωπιάς μας’’. 

Μια ερώτηση που τίθεται πολύ συχνά και δίνονται πολλές απαντήσεις αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι ότι πάντα το νόημα της διαφεύγει. ‘’Μιλάμε περιφερειακά γι’ αυτήν χωρίς να μπορούμε να την ορίσουμε με ακρίβεια, ίσως και να’ ναι καλύτερα έτσι’’ μας λέει ο Λάκης Παπαστάθης, ο ελληνοκεντρικός σκηνοθέτης μια και τα θέματα όλων των ταινιών του πηγάζουν από την ελληνική κοινωνία. Αφορμή της συζήτησης μας στάθηκε το 5ο Συμπόσιο Μεσογειακής Ποίησης, στο οποίο συμμετείχε με την εξαιρετική εισήγηση του με θέμα:" Η ποίηση στον κινηματογράφο". 

Μια από αυτές τις τέχνες είναι και ο κινηματογράφος...

Τίτος Πατρίκιος: «Η τέχνη δίχως κρίση καταντά αυταρέσκεια»

Aνάμεσα στην ειρωνεία και την τραγική σοβαρότητα, με μια ποίηση έμπλεη από το στίγμα του Πλάτωνα, του Αρχίλοχου, αλλά και του Μπουρντιέ και του Μπρεχτ ο Τίτος Πατρίκιος σμίλεψε την ποιητική του τέχνη και την αριστερή παιδεία του. Με τον Μαρξ να του κρατάει συντροφιά, τα βιώματα της κομματικής στράτευσης, της Αντίστασης και της εξορίας, την κοσμοπολίτικη παιδεία από τα ταξίδια του, από τη δουλειά του και την αγάπη για τη γνώση...
Πήγαινε στο Γυμνάσιο όταν ξεκίνησε να γράφει ποιήματα. Σήμερα, 74 χρόνων πια, με πλούσια ποιητική και πεζογραφική παραγωγή στο ενεργητικό του, μιλάει για τα υλικά της ποίησης, τις ιδέες και τις λέξεις...
Εμείς τον συναντήσαμε στην Καβάλα, κατά τη διάρκεια του 5ου Συμποσίου Μεσογειακής Ποίησης, στο οποίο μας εξέπληξε απαγγέλλοντας για πρώτη φορά δημόσια αδημοσίευτα ποιήματά του. 

Συνέντευξη με τη Λυδία Κονιόρδου

«Η Αντιγόνη εκφράζει την ανάγκη επαγρύπνησης για αγαθά που δεν χαρίζονται και για τα οποία έχει χυθεί πολύ αίμα»

Ηθοποιός με θητεία στο αρχαίο δράμα για περίπου 27 χρόνια, μία από τις λίγες πιστές σε αυτό το θεατρικό είδος, ηθοποιός της γενιάς της η Λυδία Κονιόρδου. Είχαμε την ευκαιρία και την τύχη να συνομιλήσουμε μαζί της το απόγευμα της Δευτέρας, πριν τον τραυματισμό της και την ματαίωση της υπέροχης παράστασης του Εθνικού Θεάτρου, της όγδοης κατά σειρά «Αντιγόνης» του Εθνικού, από τα μέσα σχεδόν του προηγούμενου αιώνα ώς τις μέρες μας.
Λυδία Κονιόρδου όμως...

ΠτΘ: κ. Κονιόρδου έχετε συνδέσει το όνομά σας με την «άνοιξη» των παραστάσεων τραγωδίας και είστε από τις λίγες πιστές και αφοσιωμένες σε αυτό το απαιτητικό θεατρικό είδος ηθοποιούς της γενιάς σας. Δύο από τους «μεγάλους» ρόλους που είχατε, ήταν αυτοί της «Ηλέκτρας» και της «Ιφιγένειας εν Ταύροις». Πώς βλέπετε τώρα τον εαυτό σας στην επαφή σας με μία άλλη μεγάλη τραγική ηρωίδα, την όγδοη κατά σειρά «Αντιγόνη» του Εθνικού Θεάτρου; 
Λ.Κ.: Όλα τα πρόσωπα του αρχαίου δράματος είναι πλευρές και πρίσματα ενός και μόνο προσώπου του ανθρώπου, είτε είναι αντρικοί ρόλοι, αντρικά πρόσωπα είτε είναι γυναικεία πρόσωπα. Είναι όψεις της «φύσης» του ανθρώπου και της σχέσης του με το σύμπαν. Έτσι, δουλεύοντας έναν ρόλο αρχίζεις ταυτόχρονα και υποψιάζεσαι κι άλλα πρόσωπα, τα οποία δεν βγαίνουν εμφανώς στο πρόσωπο που υποδύεσαι εκείνη τη στιγμή, αλλά που αρχίζουν και διαφαίνονται στο βάθος.

Λάκης Παπαδόπουλος: «Κάθε δίσκος είναι ένα καινούριο σταυρόλεξο»

Ξεκίνησε την καριέρα του με την πρώτη φουρνιά των ελληνικών συγκροτημάτων στη δεκαετία του '60. Ένας καλλιτέχνης, που χρόνια τώρα κυλάει μέσα στη μουσική, αποδεικνύοντας περίτρανα πως η μουσική είναι μία και δεν έχει είδη ή ταμπέλες. Διάχυτο μέσα στη δουλειά του το χιούμορ, διακριτικό, καυστικό κι έξυπνο, προκαλεί αβίαστα το γέλιο. Ένας άνθρωπος χωρίς κόμπλεξ και ταμπού. Ένας άνθρωπος ελεύθερος. Μπορεί να έχει περάσει καιρός από τότε που ο Λάκης σήκωσε για πρώτη φορά τα ρεβέρ ψηλά και την ηλεκτρική κιθάρα, αλλά η μουσική του είναι πάντα επίκαιρη. Ο λόγος, φυσικά, για τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ, όπως τον γνωρίζουν οι περισσότεροι. Τον συναντήσαμε κατά τη διάρκεια του 28ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - Οδηγητή, λίγο πριν δώσει τη συναυλία συμμετέχοντας με τον δικό του τρόπο σε αυτό. Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ όμως… 

Γιώργος Μιχαλακόπουλος: "Το θέατρο δεν συμπορεύεται με την αλήθεια"

Η "Λυσιστράτη" του Αριστοφάνη ανέβηκε στο Αρχαίο Θέατρο Θάσου, στα πλαίσια του 45ου Φεστιβάλ Φιλίππων- Θάσου. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, άνθρωπο καταξιωμένο στο χώρο του θεάτρου, τον οποίο υπηρετεί εδώ και 42 χρόνια και αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι το ήθος, η ποιότητα και ο επαγγελματισμός. Είχε την ευτυχία να δουλέψει με σκηνοθέτες όπως ο Κουν, ο Βολανάκης, ο Μπάκας, ο Βουτσινάς. Στα μονοπάτια τουΑριστοφάνητον οδήγησε πριν 41 χρόνια, ο δάσκαλός του Κάρολος Κουν με τους θρυλικούς «Όρνιθες». Ήταν αυτός που τον μύησε στο σουρεαλισμό του Αριστοφάνη και το παιχνίδι του σαρκασμού του. Γνωστό του «χωράφι», ο Αριστοφάνης, ολόδικό του, μια και έχει παίξει στις δέκα από τις ένδεκα κωμωδίες του και του απομένουν οι «Σφήκες». Θεωρεί ότι η «Λυσιστράτη», που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ταυτόχρονα στο ρόλο του «Κινησία», είναι το φωτεινότερο αντιπολεμικό έργο στην παγκόσμια δραματουργία. 

Συνέντευξη με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

«Η πολιτιστική δραστηριότητα και μόνο μπορεί να κρατήσει τους πληθυσμούς στην επαρχία»

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης, από τους πιο σημαντικούς του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, ο πολίτης των Βαλκανίων, της Ευρώπης και του κόσμου όλου, ο πολυβραβευμένος, μιλά για τις δημιουργίες του, τα όνειρά του και την καινούρια τριλογία των ταινιών που σκοπεύει στο μέλλον να ολοκληρώσει. 
Σεμνός και διακριτικός, γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν ανθρώπους με ποιότητα, δεν κάνει λόγο για προσωπικό ταλέντο, ίσως επειδή γνωρίζει πως κάθε χάρισμα δίνεται από το σύμπαν και επιστρέφει σε αυτό. Στην διάρκεια της συζήτησης ο σκηνοθέτης έχοντας καταργήσει το εγώ του, μιλάει για το έργο του αποστασιοποιημένα, ήρεμα και απλά. Είμαστε δίπλα σε έναν άνθρωπο που διατυπώνει τις αγωνίες του ώριμα και με τη ζωντάνια ενός εφήβου συνάμα. Μαζί με έναν άνθρωπο, που μετά από τόση κατάθεση ζωής, γράφει με απίστευτη μετριοφροσύνη στον πρόλογο του σεναρίου "Μια αιωνιότητα και μια μέρα": "Εκείνος που θα πει ότι η ιδέα μιας ταινίας τού γεννήθηκε καθώς κοίταζε ένα δέντρο, λέει αλήθεια". 
Βαθιά Έλληνας, με ανοιχτή και χωρίς συμβατά όρια σκέψη, τελειώνοντας την καινούρια του ταινία "Το λιβάδι που δακρύζει", την πρώτη της τριλογίας, κάνει σχέδια για τη δεύτερη που θα ξεφύγει από τα σύνορα των Βαλκανίων και θα έχει ως σύνορά της αυτά του κόσμου, για να επιστρέψει με την τρίτη ταινία στην Ελλάδα από όπου ξεκίνησε και για την οποία μίλησε σε καιρούς δύσκολους καταθέτοντας την ιστορία της και την κάθε ανάσα της στον ελληνικό κινηματογράφο και στο κοινό της γης. 
Το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, δεν παρακολουθείται τυχαία, ούτε περιστασιακά από αυτόν που θέλει να κατανοήσει τη σκέψη και το βάθος του. Ο θεατής θα αρχίσει από την "Αναπαράσταση" και τις "Μέρες του ΄36", για να αφήσει το "Θίασο" και τους "Κυνηγούς" να ανοίξουν και άλλες πόρτες της ιστορίας, το "Μεγαλέξανδρο" να συνεχίσει τη διαδρομή για να καταλήξει στο "Ταξίδι στα Κύθηρα" και στο "Μελισσοκόμο". Θα περάσει από το "Τοπίο στην ομίχλη", για να πορευτεί πλάι στο "Μετέωρο βήμα του πελαργού", να δει μέσα από το "Βλέμμα του Οδυσσέα" και να τερματίσει τη μύησή του, για την ώρα στο "Μια αιωνιότητα και μια μέρα". 
Το "δέντρο" του κυρίου Αγγελόπουλου, δεν εξαντλείται. Ο σκηνοθέτης θα γεννάει πάντα την ιδέα βλέποντάς το, για να δίνει στον εαυτό του την ευκαιρία να εκφραστεί και σε μας την τύχη, από κάποια κινηματογραφική αίθουσα να συμμετέχουμε στη δημιουργία.