Καθώς
μεγαλώνει η μέρα και μυρίζει φευγιό αποζητούσα τις τελευταίες μέρες μια μικρή
απόδραση από τη βασανιστικά αφόρητη καθημερινότητα της Κομοτηνής. «Η Αλεξανδρούπολη αγαπά την άνοιξη», σκέφτηκα
κι έσπευσα να επισκεφτώ μετά από πολύ καιρό τη γειτονική πόλη που πάντα
αποτελεί την πιο κοντινή διέξοδο όταν η «χαμηλοτάβανη» μέσα στη γούβα Κομοτηνή
κοντεύει να με πλακώσει. Ιδανική εποχή
για βόλτες και ιδανικές μέρες και νύχτες στην Αλεξανδρούπολη για να
σουρτουκεύεις, όπως λέμε εδώ στη Θράκη.
Η
Αλεξανδρούπολη έχει ορίζοντα. Ανοιχτό. Όσο απλώνεται το Θρακικό πέλαγος. Από
την Αίνο μέχρι τον Άθω. Και το γαλάζιο όραμα της Σαμοθράκης απέναντι… Η παραλία
της είναι η βιτρίνα της. Η έξοδος που της επιτρέπει να αναπνέει, να περπατάει,
να ονειρεύεται, να ερωτεύεται, να ξεφεύγει και να σχεδιάζει ταξίδια του νου. Το
χειμώνα η ομίχλη θολώνει την εικόνα της σαν δαντελένιο βέλο και το καλοκαίρι τα
άστρα της στολίζουν τα λυτά της μαλλιά.
Έξι η ώρα το
απόγευμα κι ακόμη ο ήλιος βολτάρει στον ουρανό… Η Άνοιξη που μόλις αφίχθηκε από
το αεροδρόμιο «Δημόκριτος» κάθεται και ρεμβάζει στα παγκάκι του Φάρου, φοράει
εκείνο το floral φόρεμα που της έκανε δώρο ο βαρύς εβρίτικος Χειμώνας. Ο Φάρος
αποτελεί το ορόσημο, το σήμα κατατεθέν της πόλης. Το απόγευμα έχει σιροπιάσει και η πόλη ακούει τους χτύπους των ανθρώπων
που ξεχνούν για λίγο το χρόνο που περνά και βγαίνουν βόλτα κάτω από το άγρυπνο
βλέμμα του Φάρου.


