Συνέντευξη με τη Λυδία Κονιόρδου

«Η Αντιγόνη εκφράζει την ανάγκη επαγρύπνησης για αγαθά που δεν χαρίζονται και για τα οποία έχει χυθεί πολύ αίμα»

Ηθοποιός με θητεία στο αρχαίο δράμα για περίπου 27 χρόνια, μία από τις λίγες πιστές σε αυτό το θεατρικό είδος, ηθοποιός της γενιάς της η Λυδία Κονιόρδου. Είχαμε την ευκαιρία και την τύχη να συνομιλήσουμε μαζί της το απόγευμα της Δευτέρας, πριν τον τραυματισμό της και την ματαίωση της υπέροχης παράστασης του Εθνικού Θεάτρου, της όγδοης κατά σειρά «Αντιγόνης» του Εθνικού, από τα μέσα σχεδόν του προηγούμενου αιώνα ώς τις μέρες μας.
Λυδία Κονιόρδου όμως...

ΠτΘ: κ. Κονιόρδου έχετε συνδέσει το όνομά σας με την «άνοιξη» των παραστάσεων τραγωδίας και είστε από τις λίγες πιστές και αφοσιωμένες σε αυτό το απαιτητικό θεατρικό είδος ηθοποιούς της γενιάς σας. Δύο από τους «μεγάλους» ρόλους που είχατε, ήταν αυτοί της «Ηλέκτρας» και της «Ιφιγένειας εν Ταύροις». Πώς βλέπετε τώρα τον εαυτό σας στην επαφή σας με μία άλλη μεγάλη τραγική ηρωίδα, την όγδοη κατά σειρά «Αντιγόνη» του Εθνικού Θεάτρου; 
Λ.Κ.: Όλα τα πρόσωπα του αρχαίου δράματος είναι πλευρές και πρίσματα ενός και μόνο προσώπου του ανθρώπου, είτε είναι αντρικοί ρόλοι, αντρικά πρόσωπα είτε είναι γυναικεία πρόσωπα. Είναι όψεις της «φύσης» του ανθρώπου και της σχέσης του με το σύμπαν. Έτσι, δουλεύοντας έναν ρόλο αρχίζεις ταυτόχρονα και υποψιάζεσαι κι άλλα πρόσωπα, τα οποία δεν βγαίνουν εμφανώς στο πρόσωπο που υποδύεσαι εκείνη τη στιγμή, αλλά που αρχίζουν και διαφαίνονται στο βάθος.

Λάκης Παπαδόπουλος: «Κάθε δίσκος είναι ένα καινούριο σταυρόλεξο»

Ξεκίνησε την καριέρα του με την πρώτη φουρνιά των ελληνικών συγκροτημάτων στη δεκαετία του '60. Ένας καλλιτέχνης, που χρόνια τώρα κυλάει μέσα στη μουσική, αποδεικνύοντας περίτρανα πως η μουσική είναι μία και δεν έχει είδη ή ταμπέλες. Διάχυτο μέσα στη δουλειά του το χιούμορ, διακριτικό, καυστικό κι έξυπνο, προκαλεί αβίαστα το γέλιο. Ένας άνθρωπος χωρίς κόμπλεξ και ταμπού. Ένας άνθρωπος ελεύθερος. Μπορεί να έχει περάσει καιρός από τότε που ο Λάκης σήκωσε για πρώτη φορά τα ρεβέρ ψηλά και την ηλεκτρική κιθάρα, αλλά η μουσική του είναι πάντα επίκαιρη. Ο λόγος, φυσικά, για τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ, όπως τον γνωρίζουν οι περισσότεροι. Τον συναντήσαμε κατά τη διάρκεια του 28ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - Οδηγητή, λίγο πριν δώσει τη συναυλία συμμετέχοντας με τον δικό του τρόπο σε αυτό. Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ όμως… 

Γιώργος Μιχαλακόπουλος: "Το θέατρο δεν συμπορεύεται με την αλήθεια"

Η "Λυσιστράτη" του Αριστοφάνη ανέβηκε στο Αρχαίο Θέατρο Θάσου, στα πλαίσια του 45ου Φεστιβάλ Φιλίππων- Θάσου. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, άνθρωπο καταξιωμένο στο χώρο του θεάτρου, τον οποίο υπηρετεί εδώ και 42 χρόνια και αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι το ήθος, η ποιότητα και ο επαγγελματισμός. Είχε την ευτυχία να δουλέψει με σκηνοθέτες όπως ο Κουν, ο Βολανάκης, ο Μπάκας, ο Βουτσινάς. Στα μονοπάτια τουΑριστοφάνητον οδήγησε πριν 41 χρόνια, ο δάσκαλός του Κάρολος Κουν με τους θρυλικούς «Όρνιθες». Ήταν αυτός που τον μύησε στο σουρεαλισμό του Αριστοφάνη και το παιχνίδι του σαρκασμού του. Γνωστό του «χωράφι», ο Αριστοφάνης, ολόδικό του, μια και έχει παίξει στις δέκα από τις ένδεκα κωμωδίες του και του απομένουν οι «Σφήκες». Θεωρεί ότι η «Λυσιστράτη», που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ταυτόχρονα στο ρόλο του «Κινησία», είναι το φωτεινότερο αντιπολεμικό έργο στην παγκόσμια δραματουργία. 

Συνέντευξη με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

«Η πολιτιστική δραστηριότητα και μόνο μπορεί να κρατήσει τους πληθυσμούς στην επαρχία»

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης, από τους πιο σημαντικούς του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, ο πολίτης των Βαλκανίων, της Ευρώπης και του κόσμου όλου, ο πολυβραβευμένος, μιλά για τις δημιουργίες του, τα όνειρά του και την καινούρια τριλογία των ταινιών που σκοπεύει στο μέλλον να ολοκληρώσει. 
Σεμνός και διακριτικός, γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν ανθρώπους με ποιότητα, δεν κάνει λόγο για προσωπικό ταλέντο, ίσως επειδή γνωρίζει πως κάθε χάρισμα δίνεται από το σύμπαν και επιστρέφει σε αυτό. Στην διάρκεια της συζήτησης ο σκηνοθέτης έχοντας καταργήσει το εγώ του, μιλάει για το έργο του αποστασιοποιημένα, ήρεμα και απλά. Είμαστε δίπλα σε έναν άνθρωπο που διατυπώνει τις αγωνίες του ώριμα και με τη ζωντάνια ενός εφήβου συνάμα. Μαζί με έναν άνθρωπο, που μετά από τόση κατάθεση ζωής, γράφει με απίστευτη μετριοφροσύνη στον πρόλογο του σεναρίου "Μια αιωνιότητα και μια μέρα": "Εκείνος που θα πει ότι η ιδέα μιας ταινίας τού γεννήθηκε καθώς κοίταζε ένα δέντρο, λέει αλήθεια". 
Βαθιά Έλληνας, με ανοιχτή και χωρίς συμβατά όρια σκέψη, τελειώνοντας την καινούρια του ταινία "Το λιβάδι που δακρύζει", την πρώτη της τριλογίας, κάνει σχέδια για τη δεύτερη που θα ξεφύγει από τα σύνορα των Βαλκανίων και θα έχει ως σύνορά της αυτά του κόσμου, για να επιστρέψει με την τρίτη ταινία στην Ελλάδα από όπου ξεκίνησε και για την οποία μίλησε σε καιρούς δύσκολους καταθέτοντας την ιστορία της και την κάθε ανάσα της στον ελληνικό κινηματογράφο και στο κοινό της γης. 
Το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, δεν παρακολουθείται τυχαία, ούτε περιστασιακά από αυτόν που θέλει να κατανοήσει τη σκέψη και το βάθος του. Ο θεατής θα αρχίσει από την "Αναπαράσταση" και τις "Μέρες του ΄36", για να αφήσει το "Θίασο" και τους "Κυνηγούς" να ανοίξουν και άλλες πόρτες της ιστορίας, το "Μεγαλέξανδρο" να συνεχίσει τη διαδρομή για να καταλήξει στο "Ταξίδι στα Κύθηρα" και στο "Μελισσοκόμο". Θα περάσει από το "Τοπίο στην ομίχλη", για να πορευτεί πλάι στο "Μετέωρο βήμα του πελαργού", να δει μέσα από το "Βλέμμα του Οδυσσέα" και να τερματίσει τη μύησή του, για την ώρα στο "Μια αιωνιότητα και μια μέρα". 
Το "δέντρο" του κυρίου Αγγελόπουλου, δεν εξαντλείται. Ο σκηνοθέτης θα γεννάει πάντα την ιδέα βλέποντάς το, για να δίνει στον εαυτό του την ευκαιρία να εκφραστεί και σε μας την τύχη, από κάποια κινηματογραφική αίθουσα να συμμετέχουμε στη δημιουργία. 

Ήλιος στην καταχνιά της χαρτούρας

Καλοκαίρι.

Ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη…

Ανάμεσα σε σκέψεις και πράξεις…

Σε ανομολόγητα μυστικά και σιωπές…

Καλοκαίρι και χρόνος…

Οργανώνοντας τα σημάδια των προηγούμενων εποχών…

Καλοκαίρι και σε θυμάμαι ήλιο στην καταχνιά της χαρτούρας.

Ανάμεσα σε μπλοκ σημειώσεων, post it, τετράδια, εφημερίδες, περιοδικά.

Και σε αμέτρητες σελίδες άλλοτε άδειες και άλλοτε μουντζουρωμένες. 

Πλημμυρισμένες από μελάνι που λόγω της ζέστης χάνεται η αρχική του υφή…

Σελίδες παντού πεταμένες και χωμένες ανάμεσα σε αρχεία…

Αρχεία…για να θυμίζουν τι;

Κάτι πρέπει να μείνει και τίποτα –ίσως- μαζί…
Μπ. Κ. 

Βόρειες Αγωνίες

Αγωνία.
Αγωνίες στο τέλος της μέρας.
Αγώνας ανθρώπων
άγονος
Σύνορα. Βαλκάνια.
Η άκρη της Ελλάδας με τη ζωή των ανθρώπων
στα άκρα
Υποσχέσεις-κούφια λόγια
ξεχνιούνται στον χρόνο.
Εσχατιά της Ελλάδας!
Περιφρόνηση.
Αδιάντροπος κυνισμός παντού.
Ποιος θα κυριαρχίσει σ’ ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες;
Λήθη-μοναξιά.
Χάος. Κενό.
Ματαιοδοξία;
Επαρχία: κινούμμενη άμμος.
Εγκλωβίζεσαι
Βαλτώνεις
Ένα παχύ, λασπώδες στρώμα κοινωνικής συντήρησης
βουρκώνει τα νερά μας όποτε πάν' να κινηθούν.
Περιφέρεια.
Είναι αρκετός ο αεράς;
Το νέφος της κρίσης πνίγει τους νέους
Ζούμε υπό διωγμόν
Ενώ μάθαμε να μετράμε απώλειες.
Βορράς.
Τι έχει μείνει…;
Οι αργοί ρυθμοί και η νωχελικότητα των μικρών πόλεων.
Η έντονη μυρωδία της καθημερινότητας.
Λίγη στάλα αληθινής ζωής.
Και μια πόρτα ακόμη ξεκλείδωτη;
Για πόσο ακόμη;
Προβλήματα.
Ανεργία, αποβιομηχάνιση, έλλειψη υποδομών,
ανυπαρξία σχεδιασμών-μελετών.
Μειώσεις.
Μόνο αφαιρέσεις.
Και διαιρέσεις.
Επήλθε άραγε ποτέ αληθινή πρόοδος σ' αυτόν τον τόπο;
Μιζέρια και λαϊκισμός.
Απάθεια και μικροσυμφέροντα.
Υποκρισία
Τη βλέπεις στα μάτια των μακάριων χαζοχαρούμενων.
Προσπαθούν να διασώσουν το κουρελιασμένο τους στάτους μες στην καταστροφή.
Κούφια λόγια.
Λόγια «κουρέλια» για μια ανάπτυξη που δεν ήρθε ποτέ.
Όραμα.
Ποιό Όραμα;
Τι αναδεικνύει;
Τον αρπακτικό εγωισμό των πολιτικών.
Μέσα από μια καταιγιστική κενολογία προπαγάνδας.
Τον εγωισμό της εξουσίας.
Την κραιπαλική ηδονή της εξουσίας.
Και τα όνειρα;
Δεν έσβησαν ακόμη ;
Μισοκαίει η λάμπα, θα σβήσει κι αυτή…
Και οι Αναμνήσεις;
Τις κουβαλάει το ιντερσίτι και τις παίρνει μαζί του
με προορισμό τις μεγαλουπόλεις.
Via Εγνατία
Μονόδρομος ή Αδιέξοδο;
Δεν υπάρχουν αδιέξοδες καταστάσεις
υπάρχουν (;) δρόμοι που δεν έχουμε σκεφτεί…
Οι δυστυχισμένες μέρες.
Ζούμε τις χειρότερες μέρες  ή οι χειρότερες δεν έχουν έρθει ακόμη;
Όταν το κόμμα βρέθηκε κάτω από μια αποφασισμένη τελεία δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ερωτηματικό.
Τα ερωτήματα πληθαίνουν
οι απαντήσεις λιγοστεύουν
οι επιδοκιμασίες περιττεύουν.

Μπάμπης Καλπάνης

Διαδρομές αντίθετες

Για κοίτα πώς αλλάξαμε...

Ακόμη και τα πρόσωπά μας ωρίμασαν.

Πλεον δεν γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο.

Ούτε και στη κλασσική διαδρομή του λεωφορείου δεν μιλάμε πια.

Απόμακρα καθόμαστε...

Τόσο ξένοι μοιάζουμε. 
Τόσο απόκοσμα άγνωστοι.

Κι'αυτά τα μάτια...αμείλικτα παρέμειναν.

Να ζητιανεύουν σκιές μέσα στα όνειρα του τότε.

Μάταια.

Και τα συναισθήματα δείχνουν να ξεθώριασαν. 

Μοιάζουν να μπήκαν στο πλυντήριο της μνήμης.

Tα χτυπήματα στον κάδο αλλοίωσαν το νόημα τους.

Φυγές ή αποφυγές;

Επιλογές που καταλήγουν λανθεσμένες διαφυγές…

Στάσεις και αποστάσεις.

Κατεβήκαμε σε διαφορετικές στάσεις.

Και γίναμε σαν μια «τελεία» στο βάθος του ορίζοντα.

Σαν νότες δίχως πεντάγραμμο.

Ευτυχώς όμως,η λέξη "αντίο",είναι ακόμη πολύ μικρή για να χωρέσει το μεγαλείο.
Μπ. Κ.