«Γράμμα στον Ορέστη»

Μέθεξη η παράσταση με την εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιό Ελένη Ουζουνίδου

Μια σπουδαία στιγμή για το ΔΗΠΕΘΕ της Κομοτηνής

Μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις του Απριλίου και τη θερμή ανταπόκριση από το κοινό της πόλης επιστρέφει στη σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής η παράσταση «Γράμμα στον Ορέστη». Μια παράσταση που δικαίως επαναλαμβάνεται στο θέατρο της Κομοτηνής. Μια παράσταση που- λόγω της εξαιρετικής ερμηνείας της ηθοποιού Ελένης Ουζουνίδου στον σπαραχτικό μονόλογο της Κλυταιμνήστρας- έχει "γράψει" στον νου και στην καρδιά μας. 

Βασισμένο στον τραγικό κύκλο της οικογένειας των Ατρειδών, το «Γράμμα στον Ορέστη» - το πρώτο μέρος της τριλογίας του Ιάκωβου Καμπανέλλη με γενικό τίτλο «Ο Δείπνος» - είναι ένας θεατρικός μονόλογος, στον οποίο η Κλυταιμνήστρα ξεδιπλώνει όλη της την ανθρώπινη ανησυχία για τις συνέπειες της δολοφονίας του Αγαμέμνονα, τους λόγους που την έσπρωξαν στο έγκλημα και τη μητρική της αγωνία για τα παιδιά της. Ένα ανθρώπινο κείμενο, στο οποίο η γυναικεία ψυχοσύνθεση στέκεται συνεχώς στο κέντρο της θεατρικής αφήγησης.

Ο σύγχρονος, βαθύς, καίριος θεατρικός λόγος του Ιάκωβου Καμπανέλλη (του πατριάρχη του νεοελληνικού μας θεάτρου), ξεχύνεται και μας πλημμυρίζει, καθώς ανασκευάζει το Μύθο της Κλυταιμνήστρας, μιας αμφιλεγόμενης γυναίκας, ωστόσο γυναίκας-σύμβολο.

«Το ντέρτι δύο λαών» : Προσεγγίζοντας τον γείτονα με όχημα τη λογοτεχνία

« Hediye-Ευδοξία» του Ismail Keskin: μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα

Η γιαγιά μου Hediye γεννήθηκε στο Ortaköy, κωμόπολη της Βιθυνίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1650 – 1920. Το όνομα της ήταν Ευδοξία.  Ο πατέρας της Βασίλης, διεύθυνε ένα ορυχείο και επίσης έναν αμπελώνα αλλά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε τσέτης ( κλέφτης) υποκινούμενος όχι τόσο από εθνικιστικά κίνητρα αλλά για πιο πρακτικούς λόγους, για να προστατέψει την περιουσία του και την οικογένειά του. Μέχρι την κατάληψή της από τον ελληνικό στρατό, η κωμόπολή τους ήταν αρκετά ασφαλής από τη στιγμή που όλοι οι άντρες της πόλης έφεραν οπλισμό και προστάτευαν την πόλη τους. Όμως όταν ο ελληνικός στρατός κατέλαβε την γη και οι Έλληνες δεν μπορούσαν να παράσχουν προστασία, η πόλη δεν ήταν πλέον ένα ασφαλές μέρος και παρέμενε εκτεθειμένη στις επιδρομές των Κιρκασίων και των Αμπχαζίων κλεφτών- τσέτηδων.

Έτσι, ο πατέρας της δεν ήταν σε θέση να προστατέψει την οικογένειά του και έπρεπε να φυγαδευτούν εκείνος, η κόρη του, η γυναίκα του και ο δέκα μηνών γιος του σε ένα ασφαλέστερο μέρος. Η φιλική τους τουρκική οικογένεια ήταν μισή μέρα απόσταση με τα πόδι. Έτσι,  επειδή δεν ήξεραν τους δρόμους τότε και χρησιμοποιούσαν μόνο τρένο, χάθηκαν. Στο δρόμο συνάντησαν μια ομάδα από περιπλανώμενες γυναίκες που έφυγαν από τα κατεστραμμένα χωριά τους και κρύβονταν . Το κλάμα όμως του μωρού ήταν πρόβλημα γιατί μπορούσε να προδώσει την παρουσία τους στους τσέτες, οπότε έμειναν πίσω και δεν ακολούθησαν την ομάδα των γυναικών. Στη διαδρομή, συνάντησαν ένα άλλο καμένο μικρό χωριό όπου ξεκουράστηκαν και μετά ακολούθησαν μια άλλη ομάδα περιπλανώμενων γυναικών. Στο τέλος, παγιδεύτηκαν εκεί που κρύβονταν και όταν το μωρό άρχισε πάλι να κλαίει, η μητέρα του αναγκάστηκε να το σκοτώσει μαζί με άλλες γυναίκες για να μην τους αντιληφθούν και τους πιάσουν. Δεν άργησαν όμως να τους ανακαλύψουν. Στο τέλος της ημέρας τούς έπιασαν Τούρκοι τσέτες και από τη στιγμή που η κόρη τους Ευδοξία ήταν ένα πολύ όμορφο εννιάχρονο κορίτσι, με μακριά μαλλιά, ένας από τους τσέτες θέλησε να την υιοθετήσει γιατί η γυναίκα του δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Έτσι η Ευδοξία δέχεται να υιοθετηθεί με αντάλλαγμα να σωθεί η μητέρα της. Ο τσέτης δέχεται τη συμφωνία και την παίρνει μαζί του. Η Ευδοξία έτσι γίνεται μουσουλμάνα και ο νέος της πατέρας τής δίνει το όνομα « Hediye» που στα τούρκικα σημαίνει «δώρο»...

Η Κομοτηνή στους ρυθμούς του αργεντίνικου τάνγκο

Ταξίδι στον χρόνο, στον χώρο και στη μουσική έκαναν όσοι κατευθύνθηκαν το βράδυ του Σαββάτου στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Κομοτηνής. Στην ατμοσφαιρική αποβάθρα του σταθμού, σημείο συνάντησης και αποχωρισμού, αυτή τη φορά δεν κατευθύνθηκαν επιβάτες τρένου αλλά χορευτές τάνγκο!

Οι χορευτές έχουν λάβει θέσεις, ο σταθμάρχης σφύριξε στον σκοπό του αργεντίνικου τάνγκο και το ταξίδι στη μουσική και στον χώρο μόλις ξεκινά.

Οι καβαλιέροι έχουν επιλέξει τις ντάμες τους και μέσα σε λίγες στιγμές, δεκάδες σφιχταγκαλιασμένες φιγούρες στροβιλίζονται στους ήχους του μπαντονεόν που ακούγεται από τα ηχεία αυτής της αυτοσχέδιας φθινοπωρινής μιλόνγκα.

Μια μαγική βραδιά όπου οι ήχοι και οι εικόνες του αργεντίνικου τάνγκο κατάφεραν να μας ταξιδέψουν νοητά στο Μπουένος Άιρες, την πόλη όπου γεννήθηκε το τάνγκο ως χορός του δρόμου και όπου είχαν έρθει χιλιάδες μετανάστες από την Ευρώπη, με όνειρα για μια καλύτερη ζωή.

Η μακρινή λατινική Αμερική έχει έρθει όμως πολύ κοντά στην Ελλάδα. Η πόλη της Κομοτηνής τα τελευταία χρόνια,  χάρη στην ομάδα «Alma Libre», ζει στους ρυθμούς της Αργεντινής. Σε κλειστούς ή ανοιχτούς χώρους, οι χορευτές ζουν το πάθος, την πειθαρχία, επικοινωνούν με έναν σωματικό διάλογο και εναλλάσσουν παρτενέρ.

Γιορτές Παλιάς Πόλης Ξάνθης: αυλαία και αποτίμηση

Έπεσε και για φέτος η αυλαία για τις Γιορτές Παλιάς Πόλης της Ξάνθης. Τις Γιορτές που αποτελούν πλέον θεσμό (έχουν καθιερωθεί από το 1991) στα δρώμενα της Θράκης και οργανώνονται σε έναν από τους πιο παλιούς, τους πιο μεγάλους και τους πιο όμορφους αστικούς παραδοσιακούς οικισμούς στην Ελλάδα.

Στο μονοπάτι της γνωριμίας με τον παραδοσιακό οικισμό, «οδηγοί» του και ψυχή των γιορτών είναι τα μέλη των πολυάριθμων Συλλόγων. Οργανώνουν «κουτούκια», γωνίες σπαρμένες μέσα στην παλιά πόλη με σήμα κατατεθέν την ψησταριά και το κρασοβάρελο και προσκαλούν τον κόσμο να περπατήσει στα καλντερίμια, να θαυμάσει την ομορφιά του παραδοσιακού, να γνωρίσει από κοντά την κληρονομιά του και φυσικά να γλεντήσει μέχρι πρωίας στα προσωρινά στέκια τους.

Με επίκεντρο την πλατεία Μητροπόλεως (κεντρική σκηνή) αλλά και την Νεανική-Εναλλακτική Σκηνή στη Βασιλίσης Σοφίας και Ύδρας, η παλιά πόλη γιόρτασε και φέτος, δημιουργώντας παράλληλα και αυτοσχέδιες "σκηνές" για θεάματα ξεχωριστούς ενδιαφέροντος σε δρόμους, πάρκα και χώρους πολιτισμού. 

Γιάννης Βαρβέρης: «Ο κόσμος σήμερα δεν διαβάζει ποίηση, απλά την αναγιγνώσκει»

Συνέντευξη με τον ποιητή, μεταφραστή και κριτικό θεάτρου Γιάννη Βαρβέρη

Εξέδωσε επτά ποιητικές συλλογές, η τελευταία του «Στα ξένα» (2001), και όπως υποστηρίζει ο ίδιος τώρα πια είναι καιρός περισυλλογής και προετοιμασίας, γιατί στην ηλικία του μισού περίπου αιώνος, καθώς είναι 47 χρόνων, δεν είναι δυνατόν να εκκολάπτονται αβασάνιστα τα πράγματα.
Από το 1976 γράφει κριτική θεάτρου (περιοδικό «Τομές», «Η λέξη», εφημ. «Καθημερινή») και μεταφράσεις του σε έργα του Αριστοφάνη και του Μένανδρου έχουν παρουσιαστεί σε παραστάσεις στην Επίδαυρο και σε άλλα θέατρα. Τον συναντήσαμε στην Καβάλα όπου και συμμετείχε με την ιδιότητα του ποιητή στο 5ο Συμπόσιο Μεσογειακής Ποίησης. 

Λάκης Παπαστάθης: «Στο σινεμά υπάρχει ποίηση»

Τέχνη είναι "ένα άνοιγμα στη ψυχή μας, μια φυγή από την πραγματικότητα και την βία της καθημερινότητας...Είναι η αναζήτηση της ανθρωπιάς μας’’. 

Μια ερώτηση που τίθεται πολύ συχνά και δίνονται πολλές απαντήσεις αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι ότι πάντα το νόημα της διαφεύγει. ‘’Μιλάμε περιφερειακά γι’ αυτήν χωρίς να μπορούμε να την ορίσουμε με ακρίβεια, ίσως και να’ ναι καλύτερα έτσι’’ μας λέει ο Λάκης Παπαστάθης, ο ελληνοκεντρικός σκηνοθέτης μια και τα θέματα όλων των ταινιών του πηγάζουν από την ελληνική κοινωνία. Αφορμή της συζήτησης μας στάθηκε το 5ο Συμπόσιο Μεσογειακής Ποίησης, στο οποίο συμμετείχε με την εξαιρετική εισήγηση του με θέμα:" Η ποίηση στον κινηματογράφο". 

Μια από αυτές τις τέχνες είναι και ο κινηματογράφος...

Τίτος Πατρίκιος: «Η τέχνη δίχως κρίση καταντά αυταρέσκεια»

Aνάμεσα στην ειρωνεία και την τραγική σοβαρότητα, με μια ποίηση έμπλεη από το στίγμα του Πλάτωνα, του Αρχίλοχου, αλλά και του Μπουρντιέ και του Μπρεχτ ο Τίτος Πατρίκιος σμίλεψε την ποιητική του τέχνη και την αριστερή παιδεία του. Με τον Μαρξ να του κρατάει συντροφιά, τα βιώματα της κομματικής στράτευσης, της Αντίστασης και της εξορίας, την κοσμοπολίτικη παιδεία από τα ταξίδια του, από τη δουλειά του και την αγάπη για τη γνώση...
Πήγαινε στο Γυμνάσιο όταν ξεκίνησε να γράφει ποιήματα. Σήμερα, 74 χρόνων πια, με πλούσια ποιητική και πεζογραφική παραγωγή στο ενεργητικό του, μιλάει για τα υλικά της ποίησης, τις ιδέες και τις λέξεις...
Εμείς τον συναντήσαμε στην Καβάλα, κατά τη διάρκεια του 5ου Συμποσίου Μεσογειακής Ποίησης, στο οποίο μας εξέπληξε απαγγέλλοντας για πρώτη φορά δημόσια αδημοσίευτα ποιήματά του.