Ξαγρυπνώντας με τη σκέψη σου

Άλλος ένας χειμώνας μακριά σου. Ο τρίτος κατά σειρά. Με την ευχή να είναι ο τελευταίος που περνάμε τις ζωές μας χώρια, για ακόμη ένα βράδυ- τηρώντας τη συνήθεια- σου γράφω.  Εικοσιπέντε κοντά μήνες πέρασαν κιόλας από το κρύο εκείνο φθινοπωρινό βράδυ που τα χνώτα μας ενώθηκαν κι έγιναν ένα ζεσταίνοντας τις καρδιές μας.

Δυο χρόνια και κάτι τώρα παλεύουμε το ακατόρθωτο για τους άλλους. Να μη σβήσει ο χρόνος τη σπίθα του έρωτά μας και να καταφέρουμε να ζήσουμε μαζί. Μοιρασμένα χιλιόμετρα οι ζωές μας εδώ και δύο χρόνια. Κομοτηνή-Αθήνα, Αθήνα-Κομοτηνή. 754 χιλιόμετρα μας χωρίζουν. Σου φαίνονται πολλά. Είναι πολλά. Ωστόσο η απόσταση είναι μέσα στο μυαλό και μπορεί το χάδι σου να μην είναι απτό, η αγάπη μου όμως για σένα είναι τόσο χειροπιαστή που κάνει και το χάδι σου πιο πραγματικό και από την πραγματικότητα!

Σε σκέφτομαι πάντα και σου μιλώ συνέχεια. Σε σκέφτομαι εκούσια και ακούσια. Ταξιδεύω συνέχεια στον τόπο που σε άφησα. Η μοίρα σου έχει γίνει και δική μου μοίρα.  Αγάπη μου, μάς φθόνησαν οι θεοί. Από το ψηλό τους μετερίζι, ζήλεψαν την αγάπη μας και μας καταδίκασαν να ζούμε μακριά. Με τόκο αποπληρώνουμε τις στιγμές της ευτυχίας μας σε δόσεις μακροπρόθεσμες. Αλλά αρνούμαστε αυτό που μας αρνείται. Δεν παύεις να είσαι δίπλα μου και να με συντροφεύεις. Πλανάται η αδιόρατη υπόσχεση ότι σε αυτή τη ζωή θα συμπορευτούμε.

Τα ταξίδια του μυαλού και του κόσμου που κάναμε μαζί, με προίκισαν με απέραντες μνήμες. Ζω με τις αναμνήσεις, με τις στιγμές που ήμασταν ένα, συγχωνευμένοι απόλυτα ο ένας στον άλλο ώστε να μην διακρίνονται οι ραφές της ένωσής μας.

Η φοιτητομάνα Κομοτηνή

Σε περίοδο εξεταστικής η Κομοτηνή θυμίζει πανηγύρι! Μια πόλη που χτίστηκε πάνω στα καλωσορίσματα και τους αποχαιρετισμούς, νιώθεις πως ζει αιώνια εφηβεία καθώς οφείλει μεγάλο μέρος από τον «αέρα» της στους φοιτητές.

Η Κομοτηνή συναντήθηκε αυτές τις μέρες με τον ψυχρό χειμώνα, τον έσφιξε σφιχτά στην αγκαλιά της αψηφώντας το ψύχος του και δοκίμασε με ικανοποίηση το δημιουργικό άγγιγμά του. «Ένας κακός βοριάς μαστιγωτής μέσα στη νύχτα κατεβαίνει απ' τη Ροδόπη» τον τελευταίο καιρό, όπως λέει και ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας στο τραγούδι που αφιέρωσε στην πόλη.

Οι δρόμοι της Κομοτηνής από τα μέσα του Γενάρη, υποδέχονται τους φοιτητές της. Μια πόλη που χτίστηκε πάνω στα καλωσορίσματα και τους αποχαιρετισμούς, νιώθεις πως ζει αιώνια εφηβεία καθώς οφείλει μεγάλο μέρος από τον «αέρα», τον παλμό  και τη ζωντάνια της στους φοιτητές.

Πάντα σε κάθε περίοδο εξεταστικής η Κομοτηνή θυμίζει πανηγύρι! Κόσμος πάει και έρχεται στα πλακόστρωτα, οι αγκαλιές διαδέχονται τους αποχαιρετισμούς στην πλατεία, βαλίτσες ξεπροβάλουν από παντού ενώ επικρατεί το πανδαιμόνιο και τρελή κίνηση στους δρόμους με τα λεωφορεία του πανεπιστημίου να φεύγουν γεμάτα και τα ταξί της πόλης να κάνουν χρυσές δουλειές…

Η ιστορία του Mohamed … Από τις νάρκες του Έβρου, στον πάτο του Αιγαίου

«Δώδεκα άνθρωποι, εννέα παιδιά και τρεις γυναίκες έχασαν τη ζωή τους όταν το σκάφος στο οποίο επέβαιναν αναποδογύρισε κατά τη διάρκεια της ρυμούλκησης από το λιμενικό ανοιχτά του Φαρμακονησίου. Οι σοροί μιας γυναίκας και ενός παιδιού εντοπίστηκαν στα τουρκικά παράλια. Το λιμενικό περισυνέλεξε συνολικά δεκαέξι άτομα».

Την παραπάνω είδηση άκουσε ο Mohamed από το τρανζιστοράκι που είχε ανοίξει εκείνο το πρωί ο φρουρός στο Κέντρο Φιλοξενίας Μεταναστών Κομοτηνής. Τον είχε καλέσει στην είσοδο για να περιμένει τον οδηγό του εφοδιασμού. Ο Mohamed είχε δείξει καλή διαγωγή και το γεγονός αυτό του είχε εξασφαλίσει το προνόμιο να τον αποκαλούν «βοηθό» οι αστυνομικοί του κέντρου. Τον είχαν ορίσει υπεύθυνο για ό,τι συνέβαινε καθώς τους βοηθούσε στη συνεννόηση με τους άλλους συγκρατούμενους του. Ήταν με λίγα λόγια ο μεσολαβητής τους. Αυτό που απολάμβανε κυρίως ο Mohamed ήταν οι μέρες που ερχόταν ο οδηγός για να βγουν να κάνουν τα ψώνια τους. Όσοι χρειαζόταν κάτι από έξω, έδιναν χρήματα στον ίδιο κι εκείνος με συνοδεία δυο αστυνομικών, του οδηγού και του βοηθού, έβγαιναν στην αγορά για να τα προμηθευτούν.

« Οι επιζώντες είναι υπήκοοι αφγανικής και συριακής καταγωγής-μεταξύ των οποίων μια νεαρή γυναίκα, το ενός έτους βρέφος της και τέσσερις ακόμη ανήλικοι», έφερνε συνέχεια στο νου του, την είδηση που είχε ακούσει πριν λίγο στο τρανζιστοράκι.

Το τρανζιστοράκι, που λίγες μέρες πριν κατάφερε να αναστατώσει τη φιλήσυχη πόλη της Κομοτηνής. Ήταν νωρίς το μεσημέρι όταν τα ΕΛΤΑ της πόλης σήμαναν συναγερμό για ένα ύποπτο δέμα που έφτασε από την Αθήνα με αποδέκτη κρατούμενο μετανάστη στο κέντρο της Σχολής Αστυφυλάκων. Ο λόγος που έσπειραν τον πανικό ήταν ότι από το εσωτερικού του δέματος, ακουγόταν ένας περίεργος θόρυβος σαν ανεμιστήρας! Έκτοτε ξεκίνησε η περιπέτεια με τον αποκλεισμό της Οδού Παρασίου για έξι ώρες μέχρι που ειδικός πυροτεχνουργός από τη Διεύθυνση Εξουδετέρωσης εκρηκτικών μηχανισμών Θεσσαλονίκης μετέβη στην Κομοτηνή και εξέτασε το ύποπτο δέμα. Από την εξέταση διαπιστώθηκε πως ο θόρυβος που προκάλεσε τον «συναγερμό» οφειλόταν σ’ ένα ραδιοφωνάκι που περιείχε το δέμα μαζί με είδη διατροφής.  Έπειτα η ζωή στην πόλη επανήλθε στους κανονικούς ρυθμούς της… Η αλήθεια είναι ότι δεν προκλήθηκε ιδιαίτερη αναστάτωση καθώς ο κόσμος ακόμη και τις «δύσκολες» εκείνες ώρες της εξέτασης του δέματος, συνέχιζε απτόητος τις αγορές του στα μαγαζιά πέριξ της «επικίνδυνης» περιοχής του κέντρου. Το «ύποπτο» τρανζιστοράκι δε δόθηκε δυστυχώς στον παραλήπτη του αλλά ο ήχος του σκορπίζεται στους διαδρόμους του κέντρου κράτησης.

Αλκυονίδες αμίλητες

Αποδιώχνοντας το εορταστικό κλίμα στην Κομοτηνή βγάζοντας και τα τελευταία χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια, τις μεθεόρτιες ημέρες ένα πέπλο ομίχλης σκέπασε την πόλη. Καθαρή ομίχλη! Απ' αυτή που εμπνέει τους ποιητές… Η ορατότητα περιορισμένη και η υγρασία τσακίζει κόκαλα! Πέπλο ομίχλης όπως αυτό που σκεπάζει τις μέρες και τις νύχτες που διανύει η χώρα βαδίζοντας στις πρώτες μέρες του εθνοσωτήριου έτους 2014 (μετά μνημονίων βεβαίως).

Ενώ οι μίζες υπερίπτανται των κεφαλών μας, η χρονιά ξεκίνησε με τρομολαγνεία και απαγόρευση διαδηλώσεων. Να δεις τι σου 'χω για μετά σαν να λέμε... Κι έτσι οι ειδήσεις-αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη… Η υπόθεση των ημερών, τα επισφαλή δάνεια σε μεγαλόσχημους από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, που συνιστά μείζον τραπεζικό σκάνδαλο με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις…

Με την «Χρυσαυγιάδα» καλά να κρατεί (στις φυλακές οδηγήθηκαν άλλοι τρεις βουλευτές της), ένα νέο έπος έκανε την εμφάνιση του με την έλευση της νέας χρονιάς, αυτό της «Τατσοπουλιάδας». Έπειτα από τα καμώματα του βουλευτή-καρνάβαλου ή αλλιώς «παπά-σούρα», είχαμε και τα τερτίπια ενός άλλου «συντρόφου» του από τον ΣΥΡΙΖΑ , «ταλαντούχου» συγγραφέα που  κρατάει την Έδρα και τη “μισή Αθήνα” και πλέον ελεύθερος και ανέμελος μπορεί να βάλει μπρος και για το υπόλοιπο μισό του γυναικείου πληθυσμού της πρωτεύουσας…

Φτάνει όμως με τους κάθε λογής Διαμαντόπουλους, Τσατσόπουλος, Λιάπηδες και πλείστους άλλους… Χορτάσαμε από κάθε λογής υποκείμενα που παρουσιάζονται ως οι σωτήρες της Ελλάδας ενώ αντίθετα την ευνουχίζουν κάθε ώρα, κάθε μέρα. Τέρμα με τους γελωτοποιούς και τους λακέδες. Φτάνει με τον άτολμο αριστερό μικρομεγαλισμό, το βαρύθυμο κέντρο και τον θολοδεξιό λαϊκισμό.

Τα μπερεκέτια της χρονιάς

Το 2014 περπατά ήδη κι εμείς συνεχίζουμε να σκοτώνουμε τους χρόνους πριν προλάβουν να γεράσουν

Σύννεφα. Καταχνιά –υγρή κι ασπριδερή σαν σε ταινία θρίλερ. Φιγούρες μακρουλές και άυλες. Σκέψεις θολές. Καράβια οι μνήμες που μας ταξιδεύουν. Γλυκό λιμάνι το χτες. Γνωστός κατάπλους. Καθήκοντα τελειωμένα;  Το μπροστά τρομάζει. Μέλλον γεμάτο από αστέρια που δείχνουν το δρόμο προς τον άνθρωπο και τη ψυχή του, φάρο στον αχανή χρόνο που μετρά έτη και έτη σε καιρούς και κόσμους χαλεπούς…

Μετά από τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες πορείας, άλλη μια χρονιά φεύγει μέσα σε μαύρα σύννεφα αιθαλομίχλης και αποπνιχτικές αναθυμιάσεις σκανδάλων. Κι ενώ τα καρκινογόνα σωματίδια συνεχίζονται να αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια μας, προχωράμε στη νέα χρονιά πάνω στην καθημερινή ιστοριογραφία της ονειροπόλησης.  Μάθαμε να πορευόμαστε χωρίς εισαγόμενους «Μεσσίες» και εγχώριους μιζαδόρους μεγαλοκαρχαρίες. Κόντρα στους καιρούς που επιμένουν να μας μπολιάζουν με το μικρόβιο της ευκολίας…

Το 2014 περπατά ήδη… Μανία με τους αριθμούς τις πρώτες μέρες κάθε νέου έτους. Ίσως γιατί τότε είναι που κάνουμε τον μεγάλο απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, τον προγραμματισμό, τα όνειρα και τους στόχους για την καινούργια που έρχεται. Η αλλαγή στους αριθμούς δε σηματοδοτεί από μόνη της «αλλαγή πλεύσης», δε δημιουργεί προϋποθέσεις, δεν «φτιάχνει» προοπτικές… Το χθες, είτε το επιθυμούμε είτε όχι, είναι πάντα εδώ.  Κάνει «σκαλοπατάκι» για να κοιτάξουμε προς το αύριο.

Τέλος και αρχή. Κάθε στιγμή είμαστε σε τέλος και σε αρχή, αλλά κάποια στιγμές τις έχουμε κάνει σημαδιακές, όρια που χαρτογραφούν την αόρατη ήπειρο του χρόνου.

Το 2014 ξεκινά, το 2013 μένει πίσω μας. Κι εμείς συνεχίζουμε να σκοτώνουμε τους χρόνους πριν προλάβουν να γεράσουν-πρέπει να είναι μάλλον η εκδίκησή μας επειδή μας γερνάνε αυτοί!  Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση! Άλλωστε, πως γίνεται να αποκαλούμε τον χρόνο γέρο και να τραγουδάμε «γέρε χρόνε φύγε τώρα», που έγινε μόλις ενός έτους,  ένα μωρό στα σπάργανα;

Το αληθινό σύμπαν μοιάζει με μια ερώτηση που συμπίπτει με την ίδια της την απάντηση. Το αληθινό σύμπαν είναι αυτό που εσύ κι ο ποιητής ονειρευόσαστε μαζί στην ανεμόσκαλα του Τώρα ( Ποτέ του Πριν ή του Μετά). Ο σωστός χρόνος ίσως τελικά είναι αυτός που εμείς θα ορίσουμε και είναι πάντα το τώρα.

Η χρονοκάψουλα των Χριστουγέννων

Ένα παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά

Η μικρή ήταν ανήσυχη εκείνο το βράδυ. Το χιόνι έπεφτε πυκνό έξω από το παράθυρο και η πόλη έλαμπε μέσα στη σιγαλιά της νύχτας. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Κι εκείνη ήταν κολλημένη στο παράθυρο να κοιτά επίμονα. Όλοι στο σπίτι είχαν τη δική τους ασχολία. Κανείς δεν έβρισκε χρόνο να ασχοληθεί μαζί της. Ο ερχομός του παππού στο σπίτι για τις μέρες των γιορτών ήταν το καλύτερο δώρο για εκείνη! Επιτέλους θα είχε κάποιον που θα της έδινε περισσότερη σημασία.  Θα έπαιζε μαζί του, θα του έλεγε όσα είχε μάθει στο σχολείο και το κυριότερο: περίμενε πώς και πώς να της πει εκείνα τα ωραία παραμύθια που της διηγούνταν κάθε χρόνο τέτοιες μέρες με τον δικό του ξεχωριστό και μοναδικό τρόπο. Στο χτύπημα του κουδουνιού, οι χτύποι της καρδιάς της έγιναν πιο έντονοι από τη λαχτάρα της αναμονής. «Ήρθε ο παππούς!» φώναξε ο μεγάλος αδερφός. Αμέσως έτρεξε εκείνη να τον προϋπαντήσει και χώθηκε μέσα στη ζεστή αγκαλιά του. Πριν καλά καλά προλάβει να βγάλει το παλτό του, η μικρή του έδωσε δυο ρουφηχτά ζεστά φιλιά και χωρίς να χάσει χρόνο, οδήγησε τον παππού στο δωμάτιό της ζητώντας τον να της διηγηθεί μια ιστορία.

Ο παππούς θέλοντας να πάρει μια ανάσα πρώτα, της ζήτησε ένα ποτήρι νερό, προσπαθώντας να το αποφύγει. Το κοριτσάκι όμως ήταν φοβερά επίμονο και ο παππούς μην έχοντας άλλη λύση, ξεκίνησε αμέσως, τη διήγηση:

«Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα μέρος μαγικό ζούσε μια πριγκιποπούλα…»

Η μικρούλα τότε τον διέκοψε πριν προλάβει να αρθρώσει άλλη λέξη. Παραπονέθηκε πως είχε ακούσει χιλιάδες φορές όσες ιστορίες είχαν σχέση με κάποια μαγεμένη πριγκιποπούλα.

«Τι είδους ιστορία θα ‘θελες να σου πω τότε;»

«Κάποια ιστορία χαρούμενη για τα Χριστούγεννα. Έρχονται γιορτές».

«Μάλιστα!» είπε ο παππούς και τεντώθηκε. «Θα σου διηγηθώ τότε την ιστορία της μαγικής χρονοκάψουλας που έκρυβε το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων. Πως σου φαίνεται αυτή η ιδέα;»

Δεκέμβρης αδέσποτος

Ο Δεκέμβρης της απολογίας μοιάζει αδέσποτος… Ψάχνοντας να βρούμε καινούργια συνθήματα… Ψάχνοντας να βγούμε στο φως από το τούνελ που θα μας αποδεσμεύσει από την πνευματική φθορά των κυττάρων.

Η τελευταία εβδομάδα του Νοέμβρη μου επεφύλασσε μια διαφορετική εφεδρεία από εκείνη, την εργασιακή, των Μνημονίων. Η δική μου ήταν στρατιωτική καθώς κλήθηκα να ξαναντυθώ στα χακί ως έφεδρος ή επίστρατος (sic) όπως συνηθίζεται να λέγεται παρόλο που είναι αδόκιμος όρος. Μια εβδομάδα επανεκπαίδευσης στον στρατό για τους τύπους. Μια μιζέρια με ημερομηνία λήξης, όπως έλεγε και μια παλιοσειρά. Κάποιοι έδειχναν να το διασκεδάζουν. Μου θύμιζαν όλους εκείνους που παρά τα όσα περνάμε τα τελευταία χρόνια σα χώρα κάποιοι θα συνεχίζουν του νταλκά τους τον χαβά! Ένα ακόμη θέατρο του παραλόγου με δόσεις υπέρτατου (!) σουρεαλισμού. Κι αφού φάγαμε κρύο κάνοντας άσκηση μες στη βροχή και το αγιάζι απολυθήκαμε μετ’ επαίνων και κατά 8,60 ευρώ πλουσιότεροι, διότι ούτος έστιν ο μισθός -και των κληρωτών-στρατιωτών. Η μαμά πατρίδα σε αποζημιώνει με το πάλαι ποτέ επίκαιρο- έμεινα με 3.60-προσαυξημένο κατά 8 ολόκληρα ευρά.

Πίσω όμως στην πολιτική ζωή ο Δεκέμβρης μπήκε φορτσάτος σε όρια ασφυκτικής πίεσης…

Παιδιά 13 χρονών που πεθαίνουν από αναθυμιάσεις μαγκαλιού σε σπίτι με κομμένο ρεύμα. Μία νεκρή από τις πλημμύρες στο Άργος. Έλληνες άνεργοι κλέβουν ρεύμα για να επιβιώσουν, γράφει το Bloomberg.  Στο σφυρί δεκάδες σπίτια λόγω χρεών. Κόκκινα δάνεια και πλειστηριασμοί.  Η αναξιοπρέπεια σημαία της μάζας. Νοσοκομεία χωρίς γιατρούς και αναλώσιμα, ανασφάλιστους στη ζητιανιά για ένα φάρμακο. Σχολεία χωρίς δασκάλους.  Μεγάλες ελλείψεις στα γυμνάσια και λύκεια καταγγέλλουν οι καθηγητές. Στο Πειθαρχικό ο Πελεγρίνης παρά την απόφαση της Συγκλήτου. Σύσκεψη Σαμαροβενιζέλου για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Στα 6,57 δισ. ευρώ τα φέσια του Δημοσίου στο δεκάμηνο. Μικρό προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει δημοσκόπηση της GPO.