Εμείς πήγαμε πλατεία απόψε...

Στιγμές δόξας και απόλυτου σουρεαλισμού έζησε η γειτονιά μου σήμερα. Ο Λάκης στη Στρατώνα και στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής! 

Πανικός να επικρατεί από νωρίς το απόγευμα στον αύλειο χώρο…

Κάγκελα παντού περιμετρικά του Μεγάρου ώστε να μη μπορεί να εισβάλει κανείς ανεπιθύμητος! Πολυπληθές συνεργείο να συντονίζει την μετάβαση του κόσμου και η τροχαία στο δρόμο να ρυθμίζει την κυκλοφορία μια και το πάρκινγκ ήταν κλειστό!

Κοσμοσυρροή, ζάλη, κυνηγητό, σπρώξιμο, ποδοπάτημα και παρακαλητό για μια «θέση» στο τσαντίρι! Από τη μία οι νέοι, κυρίως φοιτητές του Δημοκριτείου και από την άλλη μεταμοντέρνοι γιάπις μαζί με την αντανάκλαση της μικροαστικής ευμάρειας στο πλήθος. Πακέτο με το άρωμα της λακ που «πεθαίνει» για επίδειξη και μόστρα. 

Από τα μεγάφωνα φώναζαν τον κόσμο που είχε κάνει κράτηση δια τηλεφώνου και είχαν στηθεί στην ουρά ενώ παράλληλα «εκλεκτές» παρουσίες μ’ ένα τηλέφωνο επί τόπου έμπαιναν δια της πλαγίας οδού. 

Η εξωτική εικόνα της Θράκης και η παντογνωστική πραγματικότητα της πολιτικής και των ΜΜΕ

Νωθρές, ασθενικές και σκάρτες οι πρώτες μαγιάτικες μέρες του μήνα, με ξαφνικές ραγδαίες βροχές που θεωρούνταν αυτόν το μήνα ως κακός οιωνός από τον θυμόσοφο λαό μας, εξ’ ού και η παροιμία: «στο κακορίζικο χωριό, το Μάη ρίχνει το νερό». Μέρες ασθενικές που δημιουργούν μια θολούρα στο μυαλό και νιώθεις διαρκώς σε αποδιοργάνωση. Θες η άνοιξη που δεν θέλει να έρθει και κρύβεται πίσω από έναν ήλιο που όσο λαμπερός κι αν δείχνει έχει εκείνη τη ολοφάνερα παροδική λάμψη, που χάνεται ξαφνικά μέσα στη γκρίζα συννεφιά. Θες η πολιτική ψύχρα της σκάρτης προεκλογικής περιόδου που σε μαχαιρώνει νιώθοντας ότι ο χειμώνας δεν έφυγε και παραμονεύει ανά πάσα στιγμή να τρυπώσει και πάλι στη ζωή μας. Θες η ακατάσχετη βαβούρα που σε κάθε προεκλογική περίοδο παραμονεύει σαν βόμβα έτοιμη να σκάσει και να θρυμματίσει τα πάντα γύρω της…

Για ακόμη μια φορά το όνομα της Θράκης το είδαμε να φιγουράρει σε άρθρα, σχόλια ρεπορτάζ, αναφορές ανταποκριτών, «έγκριτων» σχολιαστών που επιδόθηκαν σε μια πλειοδοσία ακατάσχετης τηλεοπτικής εθνικοφροσύνης. Την ώρα που υποχώρησε (;) η απόσυρση της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλεϊμαν και η συνακόλουθη εθνική υστερία την οποία εμπορεύθηκαν τα  ΜΜΕ , για ακόμη μια φορά αποτυπώθηκε η παντελής άγνοια τους για τη δομή της κοινωνίας, τα προβλήματα και τις προοπτικές της περιοχής. Η Θράκη δυστυχώς πέφτει πολύ μακριά για το αθηνοκράτος και τα κυρίαρχα ΜΜΕ της απέδειξαν περίτρανα πως αδιαφορούν κατ’ ουσίαν για την «ευαίσθητη» περιοχή, και ό,τι απ’ αυτή παρουσιάζουν είναι στο πλαίσιο του «γαργαλιστικού» εθνικισμού, που είναι καθ’ όλα ευπώλητο προϊόν.

Η αυτοπαρατήρηση του Πάσχα

Η μονομαχία της άνοιξης με το χειμώνα μοιάζει να κρίθηκε. Ο δεύτερος φαίνεται να μην παραδίδει εύκολα τα όπλα του κρατώντας για λίγο ακόμη κάποια τελευταία οχυρά ψηλά, πάνω στις απάτητες χιονισμένες κορφές της Ροδόπης και του Karlik.

Παρακάτω όμως η άνοιξη επιτίθεται με τις ανθισμένες ίριδες της. Έξω η φύση πάλλεται. Άνοιξη μυροβόλος. Τα άνθη των πεύκων αυτήν την εποχή βγάζουν άφθονη κίτρινη γύρη που την σκορπούν. Οι αυλές, τα μπαλκόνια και οι δρόμοι της πόλης είναι γεμάτοι από αυτήν την κίτρινη σκόνη. Πέραν της σκόνης η ατμόσφαιρα της πόλης έχει κάτι περίεργο αυτές τις μέρες: νεφελώδης, πνιγηρή, με ασθενικό ψιλόβροχο να διαδέχεται το αναζωογονητικά θερμό φως του ανοιξιάτικου ήλιου που χαρίζει αναρωτήσεις που μοιάζουν με αναπνοή.

Στην Ελλάδα του ανατέλλοντος πρωτογενούς πλεονάσματος φαίνεται πως ξαναγεννιέται η ελπίδα! Δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την τρελή χαρά του κόσμου που ξεχύθηκε στους δρόμους μετά την είδηση ότι η χώρα μας βγήκε στις αγορές! «Θα μοίρασαν το κοινωνικό μέρισμα και θα βγήκε ο κόσμος για ψώνια»  σχολίασε μια φίλη σε μια απογευματινή βόλτα που κάναμε στη μελαγχολική μας πόλη. «Μπα! Βγήκαν να πανηγυρίσουν την επιτυχία της προσφυγής στις αγορές για δανεισμό! Ούτε το ευρωπαϊκό να είχαμε πάρει!» αντέτεινα εγώ. Συνηθισμένη εικόνα για μια χώρα με πολίτες δυο ταχυτήτων, τους μισούς να «ψοφούν» για ατέρμονη ενατένιση και τους άλλους μισούς να ψοφούν κατά κυριολεξία βυθιζόμενοι στο βούρκο της λιτότητας και της ανέχειας.

Αλεξανδρούπολη: η πόλη του φάρου στην εποχή της «νονάς» Μέρκελ

Καθώς μεγαλώνει η μέρα και μυρίζει φευγιό αποζητούσα τις τελευταίες μέρες μια μικρή απόδραση από τη βασανιστικά αφόρητη καθημερινότητα της Κομοτηνής.  «Η Αλεξανδρούπολη αγαπά την άνοιξη», σκέφτηκα κι έσπευσα να επισκεφτώ μετά από πολύ καιρό τη γειτονική πόλη που πάντα αποτελεί την πιο κοντινή διέξοδο όταν η «χαμηλοτάβανη» μέσα στη γούβα Κομοτηνή κοντεύει να με πλακώσει.  Ιδανική εποχή για βόλτες και ιδανικές μέρες και νύχτες στην Αλεξανδρούπολη για να σουρτουκεύεις, όπως λέμε εδώ στη Θράκη.

Η Αλεξανδρούπολη έχει ορίζοντα. Ανοιχτό. Όσο απλώνεται το Θρακικό πέλαγος. Από την Αίνο μέχρι τον Άθω. Και το γαλάζιο όραμα της Σαμοθράκης απέναντι… Η παραλία της είναι η βιτρίνα της. Η έξοδος που της επιτρέπει να αναπνέει, να περπατάει, να ονειρεύεται, να ερωτεύεται, να ξεφεύγει και να σχεδιάζει ταξίδια του νου. Το χειμώνα η ομίχλη θολώνει την εικόνα της σαν δαντελένιο βέλο και το καλοκαίρι τα άστρα της στολίζουν τα λυτά της μαλλιά.

Έξι η ώρα το απόγευμα κι ακόμη ο ήλιος βολτάρει στον ουρανό… Η Άνοιξη που μόλις αφίχθηκε από το αεροδρόμιο «Δημόκριτος» κάθεται και ρεμβάζει στα παγκάκι του Φάρου, φοράει εκείνο το floral φόρεμα που της έκανε δώρο ο βαρύς εβρίτικος Χειμώνας. Ο Φάρος αποτελεί το ορόσημο, το σήμα κατατεθέν της πόλης. Το απόγευμα έχει σιροπιάσει και η πόλη ακούει τους χτύπους των ανθρώπων που ξεχνούν για λίγο το χρόνο που περνά και βγαίνουν βόλτα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Φάρου.

Τι είναι η πατρίδα μας;

Κομμάτια μιας επετείου…

Αιώνιο το ερώτημα: Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι; Μην είναι τα ψηλά βουνά; Μην είναι οι ήρωες; Μην είναι η θάλασσα; Μην είναι η γλώσσα; Μην είναι η φιλοξενία;

Και σήμερα; Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι τα spreads, το ΔΝΤ, τα δανεικά, η διαφθορά, τα μαύρα ταμεία, το βρώμικο χρήμα, οι μίζες;

Η 25^η Μαρτίου εορτάζεται ως διπλή γιορτή, θρησκευτική και εθνική, συνοψίζοντας κατά μερικούς την ελληνορθόδοξη ενότητα (sic).

Τι μας θυμίζει αυτή την επέτειο εκτός από μερικές σελίδες στα σχολικά βιβλία και μερικές σημαίες-καμιά φορά ανάποδα βαλμένες- σε κάποια μπαλκόνια;

Τι είναι η πατρίδα μας;     

Σημαιούλες, κοσμοσυρροή, μπαλόνια, οικογένειες, παιδάκια, χειροκροτήματα, επευφημίες κι ομοψυχία.

Η παρέλαση αρχίζει για την εθνική μας παλιγγενεσία με το σχετικό εθνικό ρίγος. Διατηρείται πάντα το ρητορικό σχήμα, το θέαμα, η ανάγκη επίδειξης των δυνατοτήτων του έθνους, η υπερηφάνεια των συγγενών… Τα βασικά τελετουργικά δεν αλλάζουν. Η μαθητιώσα της εποχής καμαρωτή καμαρωτή! Άψογοι σχηματισμοί, συγχρονισμένο βήμα. Κορμιά σε παράταξη, με κοιλιά μέσα –καμιά φορά κι έξω-, κεφάλι ψηλά, ώμους κάτω. Χιλιάδες σημαιάκια ανεμίζουν, σχολικές και στρατιωτικές μπάντες παίζουν παιάνες. Άναρθρες κραυγές: «Ζήτω η 25^η Μαρτίου. Ζήτωωωωω!!!».

Οι σκιές του Μάρτη

Έξω τις τελευταίες μέρες ο ήλιος λάμπει, σε προκαλεί να βγεις έξω…

Εγώ σε φάση «όχι πολλά», αλλά, παρόλα αυτά, η άσπρη άδεια σελίδα στην οθόνη δε δείχνει έλεος. Κεφάλια κάτω γράφοντας «Ιστορίες απ’ έξω»… Ένα παράθυρο για τη ζωή στην πόλη και τον κόσμο… Τι αξίζει να μείνει και τι πρέπει να πεταχτεί, καθώς από δίπλα παρελαύνει μια εποχή φαιδρή, κατά γενική ομολογία, ανιαρή και καθόλου φιλική σε λήμματα όπως συλλογικότητα, μοναδικότητα, αξιοπρέπεια.

Αν και οι νέοι ήρωες είναι πάντα εδώ. Απλά, περιμένουν την ευκαιρία τους, για να εκτροχιαστούν από το μικροσύμπαν στο υπέροχο μεγάλο άπειρο.  Μου αρέσει να βάζω διαλόγους και ιστορίες πάνω απ’ τα κεφάλια των περαστικών. Σαν τα συννεφάκια που εντός τους τρέχει το storyboard στα κόμικς.

Πάνω από το κεφάλι μου, στο δικό μου συννεφάκι, γράφει: «Τι διάβολο γίνεται εδώ; Πώς μπερδεύονται και ανακατεύονται τα πάντα σ’ αυτήν την πόλη; Τι ψάχνουν όλοι αυτοί;».

Όλοι θέλουν κάτι και αγωνίζονται, για να το καταφέρουν.

Στην Κομοτηνή όλα είναι ρευστά. Φύσηξε εαρινό αεράκι, που θέλει να κλείσει αυτό τον ασκό του Αιόλου και μαζί να κλείσει και λογαριασμούς που πονάνε.

Οι άνθρωποι μοιάζουν με μυστικούς κήπους που αίφνης ανθίζουν εντός τους.

Ανθισμένες αμυγδαλιές και πρησμένες αμυγδαλές

Έχει πραγματικά κάτι το … αλλοπρόσαλλο ο Φλεβάρης, που σε έναν βαθμό του το κληροδότησε ο Γενάρης. Ρευστότητα, μια περίεργη ατμόσφαιρα -κάτι να… κουφοβράζει που δεν ξέρεις τι θα βγάλει- και μια συνεχή ανησυχία…

Άνοιξε το Τριώδιο και κλείνει κιόλας πριν καλά-καλά το πάρουμε είδηση! Πιθανότατα, η επίθεση της καλοκαιρίας μας πήρε τα μυαλά και όχι μόνο! Οι ειδήσεις ανά τον κόσμο βρίθουν από καταιγιστικά γεγονότα. Το ένα κράτος μετά το άλλο μπαίνει σε τέτοιον κυκεώνα ακόμη και στην ευημερούσα (sic) Ευρώπη. Ο βίαιος 20ος αιώνας εισβάλει στον 21ο , αλλά και η βία στις ανθρώπινες υπάρξεις που διαιωνίζεται μετατρέποντας την ιστορία σε φριχτή φάρσα...Τις τελευταίες εβδομάδες η Oυκρανία βρίσκεται σε αναβρασμό καθώς τεντώνεται ανάμεσα στις δύο ηγεμονίες με το κόστος τελικά να το πληρώνει ο λαός της καθώς ελπίζει στο «ξεθωριασμένο» δυτικό όνειρο.

Στην Ελλαδίτσα-μπανανία, ο κλοιός σφίγγει γύρω από τις μικρές καθημερινές μας ιστορίες όπου τα πάντα έχουν καταντήσει ένα σικέ παιχνίδι… Με τον κυρίαρχο λαό να καταναλώνει καθημερινά φαστ-φουντ δελτία ειδήσεων από καινούργια σκάνδαλα-σερπαντίνες (πάντα σε καρναβαλικούς ρυθμούς) που σκάνε συνεχώς αλλά και τάλεντσοου-τηλεπαγίδες που δυστυχώς συνεχίζουν να τρέφουν τα όνειρα των νέων για δόξα και χρήμα (;)  Στον αντίποδα σοκαριστικά είναι τα συμπεράσματα έκθεσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τους νέους στην Ελλάδα, η οποία διαπιστώνει πλήρη απουσία ολοκληρωμένης πολιτικής για αυτούς.

Ο Φλεβάρης καλπάζει προς το τέλος του και κούτσα κούτσα κλείνει και ο δεύτερος μήνας της ένδοξης ελληνικής προεδρίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης ενώ παρελθόν αποτελούν και οι Αγώνες της 22ης Χειμερινής Ολυμπιάδας στο Σότσι της Ρωσίας.