Η κυρία Γιολάντα και η Αμφίπολη

..Και εκεί που το στερητικό μας χτυπούσε την πόρτα, επανήλθαν οι ειδήσεις από την Αμφίπολη πως : "Βγάζουν άμμο ακόμα και με κουταλάκια του γλυκού"!

Διαβάζοντας την είδηση, θυμήθηκα την κυρία Γιολάντα. Την συνάντησα στο τρένο. Ανεβήκαμε μαζί από την Αθήνα. Ήρθε και κάθισε δίπλα μου και δε σταμάτησε λεπτό να μουρμουρίζει, να γκρινιάζει και να κάνει παρατηρήσεις στους τριγύρω συνεπιβάτες. 

Είχε στο πρόσωπο της τυλιγμένο ένα μαντήλι για να την προφυλάσσει όπως είπε από τα μικρόβια! «Όταν με το καλό φτάσουμε στα σπίτια μας πρέπει να πλένουμε τα ρούχα στον κλίβανο για να τα απολυμάνουμε και να τριφτούμε με μπενταντίν»!

Η ίδια προσπαθούσε να μην αγγίζει τίποτα, είχε στην τσάντα της κάθε λογής φάρμακο και φυσικά αντισηπτικό υγρό που κάθε που σηκωνόταν και επέστρεφε στη θέση της, έβγαζε με ευλάβεια είτε το υγρό είτε μαντηλάκια και φρόντιζε να λούζει τα χέρια της και να τα τρίβει με επιμέλεια «για να καθαρίσουν από τη λέρα», όπως έλεγε. 

Όταν δε κάποιος σηκωνόταν να πάει για τσιγάρο και τον μύριζε καθώς περνούσε, τον μάλωνε για την κακή αυτή συνήθεια και του αράδιαζε ένα σωρό λόγους για να τον αποτρέψει από τις βλαβερές συνέπειες του καπνού. Μάταια όμως.

September song ή πίσω στις γνώριμες εικόνες της πόλης

Σε λίγες ώρες ξεκινά και επίσημα το φθινόπωρο. Πολλοί είναι αυτοί που ήδη καλωσόρισαν το χειμώνα, λησμονώντας την ενδιάμεση προγραμματισμένη στάση του φθινοπώρου. 

Με το τέλος του καλοκαιριού όλοι σπεύδουν να ευχηθούν «καλό χειμώνα»! Ποτέ μου δεν το κατάλαβα… Η αλήθεια είναι πως με την κλιματική αλλαγή οι εποχές έχασαν την αίγλη τους. Ωστόσο είναι ωραίο να συνεχίσουμε να τιμούμε την κάθε εποχή ξεχωριστά. 

Στις 05:29 τα χαράματα της Τρίτης θα λάβει χώρα η φθινοπωρινή ισημερία στο βόρειο ημισφαίριο, όπου ανήκει και η Ελλάδα, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη του φετινού φθινοπώρου, ενώ αντίστοιχα στο νότιο ημισφαίριο θα αρχίσει η άνοιξη.

Έτσι, αύριο, η νύχτα και η ημέρα θα έχουν περίπου την ίδια διάρκεια. Στη συνέχεια, η ημέρα θα μικραίνει και η νύχτα θα μεγαλώνει, ώσπου η νύχτα θα φθάσει στο ζενίθ της κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου.

Ενώ ο Σεπτέμβρης μετρά τις στιγμές του, μόνο η φωλιά των πελαργών λίγα μέτρα έξω από το σπίτι, θυμίζει το καλοκαίρι που έφυγε…

Όταν το Page scroll αντικατέστησε τις συναντήσεις, τις επαφές, τη ζωή …

Μιλώντας μ’ έναν φίλο για το καλοκαίρι και πως πέρασε στις διακοπές του, μέσα από τις περιγραφές του ο νους μου έτρεξε τουλάχιστον μια δεκαετία πίσω. 

Με την σπαρταριστή αφήγηση των διακοπών του, θυμήθηκα τον παλιό καλό καιρό που δεν είχαν ανακαλυφθεί οι σύγχρονοι τρόποι επικοινωνίας μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. 

Τότε που το καλοκαίρι χανόμασταν για μεγάλο χρονικό διάστημα από τις παρέες. 

Τότε που βρίσκαμε μια κάποια διέξοδο στο σπίτι στο χωριό, σε ολιγοήμερες διακοπές, σε κατασκηνώσεις, σ' ένα κυριακάτικο μπάνιο, σ' ένα ηλιοβασίλεμα στην παραλία, ακόμα και σε σιωπηλές βόλτες στην πόλη. 

Στον ρεμβασμό του Αυγούστου

Ο άλλοτε πολυπόθητος μήνας του χρόνου φτάνει στο μεταίχμιο του. Ένας Αύγουστος οικεία αποπνικτικός. Καλός μήνας αλλά σε βάζει και σε περίεργες σκέψεις, αφού «κι από Αύγουστο χειμώνα».

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι εδώ. Το Πάσχα του καλοκαιριού θέτει το όριο. Οι καμπάνες θα σημάνουν το τέλος του καλοκαιρινού ονείρου στο κύμα;

Η «έξοδος» κορυφώνεται και λίγο πριν σφυρίξει το πλοίο της αναχώρησης τα πάντα είναι υπ’ ατμόν. Οι θερμοκρασίες στα ύψη οδηγούν τις αντοχές στο ζενίθ. Ο πιο ζεστός μήνας του χρόνου κρύβει μέσα του νάρκες αφασίας για τους εργαζόμενους. Τα μεσημέρια στην πόλη, καυτά. Βλέμματα κόκκινα, γεμάτα απόγνωση και θυμό. Τρέξιμο, ιδρώτας, άγχος. Μια σκέψη αρκεί να ηρεμήσει τα πνεύματα. Μια λέξη. Διακοπές. Ουρές αυτοκινήτων βιάζονται να αποδράσουν. Μαρσάρουν, γκαζώνουν, τρέχουν να προλάβουν, να φύγουν, να ξεφύγουν.  Κανείς δε θέλει να μένει πίσω.

Βάτος καιόμενη η εθνική. Μια νύχτα δρόμος στους αυγουστιάτικους ιστούς και στους ανέμους. Καλοκαίρι καιρός… άχαρη ζωή της πόλης, πολύ-πολύχρωμη ζωή των νησιών και των χωριών… Στην ουτοπία του καλοκαιριού όμως όλοι χωράμε και όλοι μπορούμε να συνυπάρξουμε.

Τον μήνα αυτό υψώνονται οι οποιοσδήποτε προσδοκίες μας για το θέρος… Η εποχή το καλοκαιριού φαντάζει πάντα πολλά υποσχόμενη,  κι ας μη γνωρίζουμε τι μπορούμε να περιμένουμε…

Οι σκέψεις παραμένουν στάσιμες περιμένοντας να δροσίσει.

Τι θέλει αλήθεια αυτό το καλοκαίρι από εμάς;

Η πόλη που έβλεπε χιλιάδες ανθρώπους να περνούν…

Μια μικρή απόδραση στη γείτονα Βουλγαρία δίνει στον καθένα την ευκαιρία να διαπιστώσει τις ουρές χιλιομέτρων που σχηματίζονται τον τελευταίο καιρό στο μεθοριακό σταθμό Νυμφαίας – Μακάζα Ουρές χιλιομέτρων και απίστευτη ταλαιπωρία  καθώς το ολιγάριθμο προσωπικό είναι αδύνατο να εξυπηρετήσει τον τεράστιο όγκο οδηγών που διασχίζουν το μεθοριακό σταθμό είτε για να φτάσουν στην Ελλάδα, είτε στην άλλη πλευρά των συνόρων.

Οι ρυθμοί εισόδου επισκεπτών βαίνουν διαρκώς αυξανόμενοι και η Κομοτηνή δυστυχώς δείχνει αδύναμη να συγκρατήσει το τουριστικό ρεύμα.  Με το άνοιγμα του κάθετου άξονα προέκυψαν άμεσα και ζητήματα που θα έπρεπε να είχαν ήδη δρομολογηθεί και όχι να «τρέχουμε» τώρα για ό,τι αρπάξουμε!

Βλέποντας όλη αυτήν την τεράστια «ουρά» αυτοκινήτων που συρρέει μαζικά, εύλογα αναρωτιέται κάποιος «που άραγε πηγαίνουν»; Είναι η πόλη μας ο προορισμός τους ή μήπως απλά το πέρασμα; Έχουν άραγε εικόνα της τοπικής αγοράς, των προϊόντων και των υπηρεσιών που είναι σε θέση να τους προσφέρει; Έχει εν τέλει  η πόλη κάτι να τους προσφέρει; Τι είναι τελικά αυτό; Μόνο καφέ και σουβλάκι; Ξεχνάμε όμως, ότι δεν είναι Ελληνάρες όπως εμάς και δεν είναι της λογικής «δώσε σουβλάκι-γύρο και φραπέ στον λαό». 

Πολιτιστικά φεστιβαλικά μελτέμια

Από τις Καστανιές του Έβρου έως τις Κρηνίδες της Καβάλας

Βρισκόμενοι στην καρδιά του θέρους, κι ενώ η πόλη έχει αδειάσει, μοιάζει να ζει στους καλοκαιρινούς της ρυθμούς, ραθυμούσα χωρίς όρια.

Καλοκαίρι καιρός και ο Ιούλιος πυρώνει τις ατραπούς των δαχτύλων, καλεί την Όστρια να διώξει τα σύννεφα και να’ ρθουν τα αστέρια που θα φωτίσουν τις νύχτες μας. Με τη ζωηράδα της νιότης και του ήλιου και με τα κύματα να γητεύουν τα όνειρα. Μαζεύουμε ήλιο στις γυμνές αμμουδιές και η φωνή μας σμίγει με τους ανέμους του Θρακικού Πελάγους. Με μια βουτιά που ξεδιψά λιάτικους πόθους σε κάποια από τις υπέροχες παραλίες της Ροδόπης, στα θεατρικά βράχια της Μαρμαρίτσας, στην ηρεμία του Ιμέρου και της απαράμιλλα γοητευτικής Γλυφάδας, στη γαλήνια Μολυβωτή και το πολύβουο Φανάρι….

Καλοκαίρι καιρός με πανηγύρια και εκδηλώσεις στα χωριά και στους παραθεριστικούς οικισμούς της Ροδόπης, εκεί όπου η πόλη μετακομίζει. Εν μέσω θερινής ανοχής, η ελληνική παράδοση δοκιμάζει τις αντοχές της στα υπαίθρια πανηγύρια των χωριών, με το αισθητικό γιουσουρούμ που περιβάλει τις φεστιβαλίζουσες ατασθαλίες.

Ο Ιούλιος έχει, απ’ τους μήνες του καλοκαιριού, τις περισσότερες γιορτές και πανηγύρια. Στη Ροδόπη ξεχωρίζουν το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας (17 Ιούλη) του Σώστη, του Θρυλορίου και του Ιμέρου. Του Προφήτη Ηλία ή Αη-λιά(20 Ιούλη) στον Ίασμο και την Πόρπη αλλά και της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) που είναι η πολιούχος της πόλεως.

«Ο χορός και το τραγούδι είναι πράγματα σεμνά. Δεν ξεσαλώνουν. Και δεν προετοιμάζονται. Γιατί όταν κάποιοι χορεύουν οι άλλοι οφείλουν να σιωπούν. Και να αισθάνονται. Ν’ αρπάξουν τον αέρα και την αύρα που ξεπηδά από τα σηκωμένα χέρια, ποτ αγκαλιάζουν λες τον ουρανό και γίνονται φως…»

Με αφορμή τα πολυάριθμα ξωκλήσια που πανηγυρίζουν, διοργανώνονται πολυήμερες εκδηλώσεις με στόχο την προβολή της τοπικής παράδοσης και του λαϊκού πολιτισμού. Πανηγύρια με κουρμπάνια (συνεστιάσεις), χορούς και λατρευτικές συνήθειες.  Πανηγύρια που ξαναζωντανεύουν τα χωριά του κάμπου και  έρχονται να ταράξουν γλυκά την ηρεμία του καλοκαιρινού απόβραδου με παραδοσιακή μουσική και τρανούς χορούς σε γήπεδα, πλατείες και προαύλια σχολείων την παραμονή της κάθε γιορτής. 

Από την άλλη, σαν τον άνεμο απλώνονται τα φεστιβάλ στην περιφέρεια, είδη εν αφθονία στις θερινές «καλλιτεχνίες»… Μέσα από την τουριστική ευκολία και την ματαιότητα μιας κάποιας «πολιτιστικής εκδήλωσης» ενίοτε και υπό την αιγίδα των καθ’ ύλην αναρμόδιων τοπικών παραγόντων.

Κομοτηνή: πάμε σαν άλλοτε…

Αποχωρισμοί και Εορτασμοί. Μνήμη και Νοσταλγία. 

Το κρυπτογράφημα μιας πόλης.

Για την Κομοτηνή των φοιτητικών μας χρόνων…

Ξημερώνει η τελευταία νύχτα του Ιούνη. Τελευταίο σαββατοκύριακο του μήνα και γίνεται το έλα να δεις. Ατελείωτο πηγαινέλα στους δρόμους. Τι έχουν έρθει όλοι αυτοί οι άνθρωποι να κάνουν εδώ; Τι ψάχνουν να βρουν; Πως αλλάζει ο αέρας της πόλης;

Η Κομοτηνή τις τελευταίες μέρες «διώχνει» και τους τελευταίους φοιτητές της… Από τη μία οι ορκωμοσίες και από την άλλη τα reunion. Εορτασμοί και χαρές. Καλωσορίσματα και αποχωρισμοί.  Ανάμεικτα συναισθήματα παντού.  Βαλίτσες πάνε και έρχονται. Μετακομίσεις. Μεταφορικές. Κούτες αμπαλαρισμένες. Προσοχή εύθραυστον! Οι αγκαλιές ανοίγουν και κλείνουν σφιχτά και τα πρώτα δάκρυα κυλούν… Τα «κλικ» προσπαθούν να αποτυπώσουν τη στιγμή και να παγώσουν λίγο τον χρόνο…

Το ρολόι της Κομοτηνής γύρισε για λίγο πίσω,  στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης. Με αφορμή την συμπλήρωση σαράντα χρόνων από την εγγραφή των πρώτων φοιτητών ,η Κομοτηνή έγινε για μια ακόμη φορά σταθμός και υποδέχτηκε εκείνους που επέστρεψαν για λίγο πίσω στα αμφιθέατρα του Δ.Π.Θ. Ο χρόνος γύρισε στο 1974. Το σκηνικό της πόλης στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης –μετά τη δύσκολη επταετία-με την ίδρυση της νομικής αλλάζει. Οι πρώτοι φοιτητές καταφτάνουν και η παρουσία τους προκαλεί αναστάτωση στην πόλη. Προσφέρουν ζωντάνια και παλμό στην πόλη και κάνουν αισθητή την παρουσία τους παντού: το πρώτο φοιτητικό κίνημα, οι πρώτες διαδηλώσεις και πορείες με πανό και πλακάτ.